Weerbaarheid, Zelfverdediging, Conflictbeheersing (Home)

Mental Coaching (pestprojecten, slachtofferbegeleiding enz.)

Sterk op straat? Zelfverzekerd op uw werk of op school? OF: verlegen, onzeker, onveilig gevoel, geen zelfvertrouwen? Volg in dat geval de cursus:

"Mentale Weerbaarheid en Fysieke zelfverdediging"

Nieuwe cursussen starten zodra er genoeg deelnemers zich hebben aangemeld (bij een minimum van 10 deelnemers)! Ook op scholen, bedrijven enz. Overal in Nederland! Individueel of in groepsverband.

Flyers verkrijgbaar op aanvraag!

Ook vervolgcursussen, Workshops, Introductielessen, Stages enz....!

Deze cursussen worden verzorgd door het Budocentrum Julianadorp en

het "Instituut voor Mentale en Fysieke Conflictbeheersing".

In de prijs inbegrepen: een theorie- en praktijboek, theorie- en praktijk-examen, 18 theorie- en praktijklessen, rollenspellen, casussen en veel herhalingslessen. Ook videofragmenten worden getoond. Het is zeer nadrukkelijk NIET de bedoeling om mensen moeilijke technieken aan te leren en ook niet om valbreken te leren! Men kan de lessen volgen in gemakkelijk zittende burgerkleding of trainingspak!!! Na slagen wordt er een diploma uitgereikt (ondertekend door een rijkserkend leraar Martial Arts!). Een ieder kan deze cursus volgen; jong en oud, man en vrouw! Ook voor projecten rondom PESTEN op b.v. scholen en bedrijven kan men bij ons terecht!

De cursus kost (all inclusive): 125 euro. Workshops e.d. op aanvraag!

De cursus kan tevens naar lokatie worden gebracht zoals: bedrijven, scholen en instellingen, om de lessen ter plaatse te draaien. De cursus wordt normaliter aangeboden aan diverse categorien groepen zoals: huisvrouwen, taxi- en buschaufeurs, portiers, beveiligingsmensen, NS-personeel, scholieren, leerkrachten en bedrijven. Op de eerste cursusdag moet ook de betaling geregeld worden. Wij verzorgen ook lezingen en Workshops op locatie zoals scholen, bedrijven enz. Kosten in nader overleg te bepalen.

Wilt u meer Informatie ?? Tel: 0223-644096 | E-mail: info@budoinfo.nl

Kaartje van Julianadorp. De rode letters BCJ geven de locatie van Budocentrum Julianadorp weer! Het cirkeltje is de nieuwe rotonde. Neem de noordelijke afslag.

Voor een routebeschrijving naar de dojo van BCJ: info actueel

Om alvast een idee te krijgen waar de cursus over gaat en wat er behandeld wordt in de lessen, volgt hieronder een introductie en een deel van het cursusboek om een zo compleet mogelijk beeld te geven van mijn inzichten in het fenomeen weerbaarheid en zelfverdediging; op fysiek gebied, maar zeker ook op mentaal gebied!

Introductie Zelfverdediging voor kwetsbare groepen in de samenleving:

De meeste mensen, vooral vrouwen, maar ook ouderen, hebben de neiging om ietwat huiverig te reageren als er gesproken wordt over zelfverdediging.

Waarom is dat?
Meestal denken mensen dat er bij zelfverdediging getraind wordt in vechtsporten of krijgskunsten, maar dat hoeft echter helemaal niet het geval te zijn om u zelf te kunnen verdedigen als dat echt noodzakelijk mocht blijken! Zelfverdediging is niet iets dat in deze eeuw is uitgevonden, maar is al duizenden jaren oud! Het is altijd al noodzakelijk geweest voor de mens om paraat te zijn. Paraat tegen de grootste vijand van de mens, de mens zelf! Juist in deze tijd zijn we minder bang voor natuurgeweld dan voor onze medemens. Zelfverdediging is echter ook zelfweerbaarheid! Juist nu in deze tijd, die wel steeds gewelddadiger lijkt te worden, is zelfverdediging een steeds vaker terugkerend onderwerp in discussies op verjaardagen en in de media! Vooral ook omdat dit onderwerp meer en meer uit de taboesfeer geraakt! Zelfweerbaarheid wil niet alleen zeggen dat u zich kunt verdedigen d.m.v. lichamelijk geweld, juist niet! Het wil veel meer zeggen dat u ervan bewust gemaakt wordt dat iedereen iets kan overkomen, dus ook u! Zinloos geweld is een veelgehoorde kreet tegenwoordig, maar als u zichzelf succesvol kunt verdedigen (zeker als u helemaal niet om moeilijkheden vraagt!) tegen een overvaller, aanrander, inbreker of verkrachter, is dat in mijn ogen zinvol geweld! Het is helaas niet anders.

Stille tochten houden is mooi en edel; maar die redden nu eenmaal geen mensenlevens!

Weerbaar maak men zich alleen door het lichaam, maar ook de geest te trainen! Dagelijks lees je in de krant over aanrandingen, verkrachtingen en berovingen e.d. Het is dan ook geen wonder dat er steeds meer behoefte ontstaat aan zelfverdediging en weerbaarheid. Denk maar aan de treinconducteurs van NS en ook bus- en Taxichauffeurs die al cursussen zelfverdediging volgden om zich weerbaarder op te kunnen stellen tegen agressieve passagiers (vooral ook mentaal!). In de grote steden zoals Amsterdam, Utrecht, Den Haag en Rotterdam worden ouderen in hun eigen tehuizen ook al bedreigd door bepaalde groepen jongeren waardoor deze bijna niet meer de deur uit durven, laat staan zich op straat te begeven! Dit gegeven heb ik uit krantenberichten van 20-10-03)!!! Zelfs de Televisie schonk er aandacht aan.

Waaruit bestaat "lichamelijke" zelfverdediging nu eigenlijk? Zelfverdediging bestaat in feite uit simpele maar doeltreffende handelingen die dienen om de tegenstander uit te schakelen of uit de weg te gaan. Logische handelingen die de mens een stuk zelfvertrouwen geven en die niet afhankelijk zijn van kracht, leeftijd of geslacht!!!

Het belangrijkste is het bewegen, het gebruik maken van de kracht en snelheid van de aanvaller. Het meegeven in de duwrichting van de aanvaller veroorzaakt balansverstoring. Zodra je je eigen balans kunt bewaren, kun je gebruik maken van stoten, slagen en trappen, alsmede het afweren en bevrijden van en uit aanvallen. Bij het bewegen komt ook de parate houding, draai altijd de linker- of rechter-schouder naar de aanvaller. Vanuit die positie bent u minder kwetsbaar en kunt u zich altijd snel verplaatsen.

Na het bewegen komen de atemi's. Het woord "atemi" komt uit het Japans en betekent: het "treffen van vitale punten". Atemi's zijn niet altijd even prettig voor de aanvaller, maar vormen wel een doeltreffend verdedigingswapen. Men kan deze atemi's plaatsen met de hand, elleboog, voet en met de knie. Atemi's vragen echter wel om balans, juiste afstand en trefzekerheid. Iedereen kan trappen of stoten, maar alleen getrainde handelingen worden door ons onderbewustzijn aangeboden als er zich een noodsituatie voordoet. Het voor 100% uitvoeren van de technieken is een voorwaarde, want half uitgevoerde technieken verzwakken de verdedigingspositie!

Hierboven ziet u een paar plaatjes met daarop enkele vitale delen van het lichaam!!!

VERDEDIGINGSMIDDELEN.
Elk voorwerp dat binnen handbereik is, kan worden gebruikt als verdedigingswapen. We kennen passieve en actieve wapens. Hiermee bedoelen we alledaagse gebruiksvoorwerpen. Deze voorwerpen gebruiken we uitsluitend voor de verdediging van onszelf of die van anderen, indien we in een situatie van "noodweer" terecht zijn gekomen.

Een actief wapen is een wapen dat we zonder meer kunnen gebruiken om onszelf mee te verdedigen.
Enkele voorbeelden: handtas, paraplu, schoenen of een sleutelbos. Een speciaal voor de zelfverdediging uitgetest wapen is de "Ebostick". Dit is een ongeveer 15 cm lang stokje dat u altijd in uw jaszak of handtas kunt meenemen. Vooral dames of ouderen die niet al te sterke handen hebben, kunnen hiermee een behoorlijke slag, steek of druk uitoefenen.

Een passief wapen is een voorwerp waarmee een afleidingsmanoeuvre wordt uitgevoerd. Door bijvoorbeeld een sjaal, bril, handschoen of zand naar de aanvaller te gooien, heeft u de tijd om tot een goede verdediging te komen.

ENIGE TIPS.
1. Straal zelfverzekerdheid uit, zodat u er niet als een gemakkelijk slachtoffer uit ziet! Dit houdt in dat m.b.v. lichaamstaal duidelijk gemaakt wordt aan een ieder dat u een weerbaar persoon bent!

2. Maak gebruik van het verrassingselement. Wanneer u als vrouw of oudere ogenblikkelijk begint te bijten, gillen, slaan (met handtas b.v.) of te schoppen, is de aanvaller meestal enige ogenblikken uit het veld geslagen (schrikreactie). Hiervan kunt u gebruik maken!

3. Laat u niet verleiden tot een krachtmeting met uw aanvaller. Kies voor een totale inzet van één of meerdere technieken die eenvoudig doch onmiddellijk kwetsend moeten zijn of uitschakeling tot gevolg hebben. Deze technieken moeten gericht zijn op kwetsbare delen zoals ogen, knieën of geslachtsdelen.

4. De stem is ook een sterk wapen. Door te schreeuwen of te gillen is een aanvaller vaak het hazenpad op te sturen. Ook dit kan bij de aanvaller enige schrikseconden veroorzaken, waardoor de verdediger weer tijd wint om een goede techniek te plaatsen.

5. Denk preventief, dat wil zeggen, vertrouw geen vreemden en durf nee te zeggen als iemand of iets u niet aanstaat. Laat thuis niet zomaar een vreemde binnen (vraag b.v. een meteropnemer om zich te legitimeren). Zorg voor goede sloten op ramen en deuren (veel verkrachtingen vinden vaak plaats in eigen huis)! Denk niet "dit overkomt mij niet", wees voorbereid, een gewaarschuwd mens telt voor twee!

Een vrouw zal bijvoorbeeld zich pas dan effectief verdedigen als zij overtuigd is van haar eigenwaarde en kwaad wordt om schending van haar integriteit. Dit geldt natuurlijk ook voor ouderen! Met dit artikel hoop ik een aantal vooroordelen weg te nemen die toch wel bestaan, alsmede de drempelvrees die menige vrouw, oudere maar ook b.v. Taxi-, en buschauffeurs enz. ervan weerhoudt om zich te bekwamen in de kunst van de zelfverdediging, geestelijk zowel als lichamelijk!

Verenigingen/Sportscholen: Jiu-Jitsu / Karate-Jutsu (Bruikbaar als zelfverdediging?)
Bij de Sportverenigingen/scholen waar ikzelf actief ben zijn meerdere vrouwen en ouderen al langere tijd met zelfverdediging bezig in de vorm van Jiu-Jitsu- of Karate-Jitsulessen! Jiu-Jitsu betekent uit het Japans vertaald zachte kunst want een kunst is het! Bij deze verenigingen kunt u, als u lid wordt, op een sportieve wijze een echte zelfverdedigingsmethode leren. Hierdoor zullen uw zelfvertrouwen op straat, thuis en eventueel op uw werk, enorm toenemen. U kunt met de andere vrouwen en ouderen die al ervaring hebben opgedaan, de lessen volgen. Tevens zullen er regelmatig nieuwe lessen opgestart worden. Hierdoor kunt u zich optimaal voorbereiden op een eventuele "echte" aanval of poging tot beroving of verkrachting. Maar het leukst is toch wel dat u er fitter door wordt en meer controle over uw lichaam krijgt en dat u er lekker gezond bij blijft bewegen. Ook op oudere leeftijd kan men zich weer fitter en leniger gaan voelen. U krijgt les van goede, rijkserkende ervaren leraren. U kunt natuurlijk ook kiezen voor 1 lesuur per week in de vorm van pure zelfverdediging en sociale weerbaarheid (Selfdefence!). Als u het leuk vindt, kunt u altijd later nog op de reguliere lessen Jiu-Jitsu of Karate-Jitsu gaan en u op die manier verder bekwamen in zelfverdediging! Deze lessen, Selfdefence genaamd, zijn opgezet in een nieuwe vorm en hebben via NOC*NSF een rijkserkenning verkregen, er is zelfs een lerarenopleiding voor!

In februari 2004 ben ik deze opleiding dan ook gaan volgen via de YMAF (Yuyukan Martial Arts Federation) welke aangesloten is bij de SJK (stichting Japanse Krijgskunsten)en de FOG (Federatie Oosterse Gevechtskunsten). Deze instelling is buiten de JBN de tweede in Nederland die rijkserkende leraren in de Martial Arts opleidt (LMA)! Zelf ben ik LMA Karate-Jutsu (niveau 3). Het laatste is een mix van Jiu-Jitsu en Karate! Ik hoop in december 2005 af te studeren in bovenvernoemde opleiding.

Dus; wat houdt u tegen om eens een les bij te wonen en na afloop een praatje te maken met leraar en of de leerlingen? Hierdoor kunt u zich een beeld vormen van wat zelfverdediging nu eigenlijk is. Eveneens wil ik opmerken dat deze manier (vechtsport- en krijgskunstles volgen)om een goede zelfverdedigingsmethode te leren, veel beter is dan wanneer u zich opgeeft voor een cursus zelfverdediging van een bepaald aantal lessen, b.v. 10 stuks!. Want meestal is het dan na die lessen gebeurd met de training, dan denkt u dat u er helemaal gereed voor bent, en dat is eigenlijk een valse illusie! De geleerde technieken en vaardigheden worden namelijk niet bijgehouden! Zelf heb ik er vijf jaar over gedaan om de bruine band jiujitsu te behalen, dat zegt toch wel iets over de tijd die je nodig hebt om iets te bereiken in deze tak van budosport. Inmiddels heb ik 14 Dangraden, en 4 leraarschappen, behaald in diverse Japanse Krijgskunsten. De verenigingen waar ikzelf lid van ben zijn SC-Lavabu in Den Helder en het Budocentrum Julianadorp te Julianadorp alsmede Sportschool Philipoom te Beverwijk. Bij Musashi te Den Helder heb ik gedurende langere tijd les gehad van, een volledig bevoegd, JBN-lerares Jiu-jitsu (een vrouw dus!!!). Deze vrouw is tweede dan Jiu-jitsu en is (voor zover mij bekend) de enige vrouwelijke Jiujitsuleraar JBN in Nederland! Bij het Budocentrum Julianadorp geef ik jeugdjiu-jitsu- en Karate-Jitsulessen. Bij Philipoom geef ik ook Iaidolessen (assistent/invaller). Men kan in gewone in vrijetijdskleding of trainingspak de zelfverdedigingslessen volgen. Deze zullen voor een groot deel bestaan uit voorlichting, zelfbewustwording, uitwisseling van eigen ervaringen, een videoband, en een aantal eenvoudige technieken die iedereen uit kan voeren. Ook krijgt men een boekje mee naar huis om het een en ander nog eens rustig na te kunnen kijken. Tevens worden er rollenspellen gespeeld. Er worden geen moeilijke technieken getraind. Iedereen, man of vrouw, oud of jong, krijgt evenveel aandacht en men kan naar eigen vermogen meedoen! Dus niets staat u in de weg om het eens te proberen, misschien hebt u er ooit wel een keer profijt van. In onderling overleg met het bestuur van de diverse verenigingen en of scholen, instellingen of bedrijven, volgt er (bij een minimum van 10 deelnemers!) eerst een kennismakingsmiddag (b.v. een uur of eventueel 1,5 uur). Hierna wordt gekeken of er lessen c.q. een cursus, opgestart kan/kunnen worden.

PAUL JANSEN

E: cpj_jansen@quicknet.nl
URL: www.budoinfo.nl TEL: 0223-644096

Trainen van de Hamervuist!

Hieronder ziet u de organisatiestructuur van het Buro voor slachtofferhulp. Zij kunnen een grote hulp zijn bij o.a. het verwerken van ingrijpende gebeurtenissen en hulp bieden op juridisch gebied!

Organogram van Buro Slachtofferhulp Nederland

Deel van het

Handboek behorende bij de Cursus

"Zelfverdediging en Weerbaarheid"

Voorwoord
Tot voor kort moest men, als men zich zelf effectief wilde leren verdedigen, lid worden van een krijgskunstenvereniging of vechtsportschool! Tegenwoordig kan men (voor een aardig bedrag!) een cursus zelfverdediging volgen bij instellingen als de vrouwenvereniging AVALON en op sportscholen in geheel Nederland. De laatste jaren is zelfverdediging een "hot" item in zowel verjaardagsgesprekken als in de media (radio, televisie en de kranten)! Hierdoor is de mogelijkheid om hierin een cursus te volgen enorm gegroeid. Tegenwoordig heeft ook een instituut als de Federatie Oosterse Gevechtskunsten (FOG) een lerarenopleiding hiervoor ontwikkeld, welke inmiddels rijkserkend is via NOC*NSF! Deze studierichting wordt Selfdefence genoemd en ligt op HBO-niveau! Het grote voordeel hiervan is dat u van leraren les krijgt die meestal ervaring hebben als Leraar Martial Arts (LMA) in één of meerdere Oosterse gevechtskunsten. Een instelling als AVALON is niet gespecialiseerd op dit gebied en heeft daarom nogal wat nadelen. Zelf ben ik LMA Karate-Jutsu (een mengeling van Karate en Jiu-Jitsu). In de 21 jaar dat ik deze Martiale kunsten bestudeerd en getraind heb, heb ik veel ervaring op kunnen doen die bij het tot stand komen van dit boek en de bijbehorende cursus, hebben geholpen. In dit boek worden de snelle aanvalstechnieken van Karate samen gevoegd met het ontwijken, de grepen, worpen en klemmen van Aikido, Judo en Jiu-Jitsu. Ook wordt rekening gehouden met mensen die niet kunnen werpen en of valbreken omdat ook zij recht hebben op het leren van zelfverdediging! Zelfs mensen met een lichamelijke of geestelijke handicap kunnen in principe deelnemen aan zo'n cursus.

Verantwoording en verwijzingen
In dit boek en de cursus die hierbij hoort, wordt een systeem gehanteerd van technieken die gemakkelijk aan te leren zijn en in een logische volgorde aangeboden worden aan de cursisten! De auteur van dit boek en de bijbehorende cursus heeft in totaal 14 Dangraden (zwarte banden) in ongeveer acht diverse Japanse Krijgskunsten alsmede een viertal leraarsschappen waarvan er één rijkserkend is via de FOG, namelijk LMA Karate-Jutsu. Dit diploma is behaald via de Stichting Japanse Krijgskunsten (SJK) die mij in de LMA-opleiding heeft geplaatst.

Tevens heb ik bij de totstandkoming van dit boek het boek van de Engelsman David Mitchell uit 1985 als een soort leidraad gebruikt, hem ben ik dan ook veel dank verschuldigd!

Paul Jansen

Leraar Martial Arts Karate-Jutsu en Tweede Dan Karate-Jutsu (All Styles) SJK/WKH
Karateleraar A en B en Derde Dan alsmede Voorzitter Scheidsrechters Commissie en scheidsrechter SKN
Leraar A en Eerste Dan van de IBK (International Budo Kai) allround fighting (Jon Bluming)
Derde Dan Iaido van de IMAF, Tweede Dan Iaido van de NKR, Eerste Dan Nihon Ju jutsu SJK/IMAF, Eerste Dan Kobudo (Iaido)

Eerste Kyu Jiu-Jitsu van de JBN
Eerste Kyu Judo van de JBN
Derde Kyu Aikido van de JBN

Inleiding
Ten tijde van oorlogen is het slagveld een uitstekende gelegenheid om militaire technieken of krijgskunsten te testen en uit te proberen! De krijgskunsten die in Nederland en eigenlijk in geheel Europa bekend zijn, zijn eigenlijk afkomstig uit het Verre Oosten waar ze al van oudsher beoefend worden. Sommige worden tegenwoordig nog net zo beoefend als vroeger (honderden jaren geleden zoals b.v. Nihon Ju-Jutsu!). Andere zijn in de loop der tijd gewijzigd en aangepast aan de eisen van de moderne tijd! Sommige hebben de gevaarlijkste technieken eruit gehaald en zijn daardoor verworden tot een vechtsport zoals b.v. Judo (rond 1900 in Tokio door Professor Kano bedacht). Ook zijn er stijlen Karate die non-contact of semi-contact wedstrijdvormen hebben ontwikkeld. Door veelvuldig sparren (oefenwedstrijden draaien) en trainen zijn er gevechtstechnieken ontwikkeld die deze sporten effectiever maakten. Het zijn en blijven echter wel SPORTEN!

Ongewapend vechten is een onderdeel van de krijgskunsten. Het bestaat in vele vormen en is zowel oud als modern, het doel ervan is om een tegenstander te overmeesteren, uit te schakelen of te doden. Een van de toepassingen is om een soldaat, die zijn wapen is kwijtgeraakt, in staat te stellen om dóór te vechten.

Zelfverdediging is de naam die men gegeven heeft aan een groot aantal systemen welke op een aangepaste krijgskunst of vechtsport is gebaseerd. Aangezien het allebei vechtmethoden zijn, kunnen de technieken ervan bij zelfverdediging worden gebruikt. Aangezien maar weinig mensen in de praktijk te maken krijgen met een dergelijke ervaring, is het maar de vraag of deze toepassing succesvol is. Hierdoor heeft men, in tegenstelling tot vechtsporten of krijgskunsten, niet de gelegenheid om de effectiviteit aan de praktijk te toetsen!

Om een zelfverdedigingsmethode uit te testen is het noodzakelijk om het effect van diverse technieken uit verschillende krijgskunsten en vechtsporten te analyseren. Hierdoor verkrijgt men een theoretisch bruikbare zelfverdedigingsmethode! Met behulp van een goed opgeleide leraar in diverse krijgskunsten en vechtsporten, met de nodige ervaring, en rijkserkenning, is het sinds enige jaren mogelijk om een goede en niet al te lange cursus te volgen waarin gemakkelijke, korte en effectieve technieken onderwezen worden!

Enige punten ter overweging.
Het doel van een krijgskunst is om een stadium te bereiken waarin het lichaam instinctief reageert op een aanval. Het heeft namelijk niet zo veel zin om te proberen te onthouden welke hand wat moet grijpen en welke voet voor moet staan, enz. Wanneer u snel en adequaat moet reageren op een aanval, moet u in staat zijn om reflexmatig te reageren zonder na te denken! Leerlingen moeten daarom net zolang oefenen totdat ze de technieken door en door beheersen. Denk er dus aan: hoe ingewikkelder de technieken, hoe langer men moet trainen! Een goede cursus op zelfverdedigingsgebied past zo min mogelijk technieken toe en nieuwe technieken komen alleen aan bod als bewezen is dat ze ook in de praktijk werken! In een cursus van 12 à 15 lesuren van 1 uur per week, is men misschien in staat om een beetje een idee te krijgen van waar men naar toe moet! Maar dan moeten de technieken nog steeds onderhouden (getraind) worden om ze blijvend voor handen te hebben en te houden! Voor een krijgskunst of vechtsport zal men nog veel meer en veel langer moeten trainen om deze onder de knie te krijgen.

De voor- en nadelen van een zelfverdedigingscursus:
Niet elke cursus op dit gebied is een aanrader, maar er zijn tegenwoordig vrij veel aanbieders op de markt actief! Vaak is het niet meer dan een mengelmoes van slimme technieken. De betere cursus is systematisch opgebouwd en in een logische volgorde worden de technieken aangeboden. Wat moet men b.v. doen wanneer een aanvaller wat verder van u afstaat? Wat te doen wanneer hij dichterbij is en wat wanneer u al vastgepakt bent? Ook als u b.v. op de grond gevallen bent, bent u nog niet weerloos! De aangeleerde technieken moeten gewoon werken onder alle omstandigheden, gemakkelijk te onthouden zijn en eenvoudig en kort in de uitvoering! Ook het mentale aspect (bewustwording, lichaamstaal, vermijding,enz) zal aan bod moeten komen in zo'n cursus!

U moet zich ook goed bedenken dat het uitvoeren van de technieken in een, gezellige en warme sportzaal of Dojo, met een gewillige partner, veel eenvoudiger is dan wanneer u buiten in een donkere en koude steeg echt overvallen of aangerand en verkracht wordt! Als de aanvaller anders reageert op een slimme techniek dan verwacht wordt dan kan deze mislukken, dus voor overmoed moet gewaakt worden en worden voorkomen! Na het volgen van zo'n cursus hebt u echt niet alle antwoorden op alle denkbare situaties! U hebt echter wel een basis van waaruit u kunt verdedigen. Ook gaan mijn leerlingen/cursisten zich niet omkleden in speciale karate- of judopakken! Hierin heeft men veel meer bewegingsvrijheid dan in een burger-outfit en de stof is veel sterker en kan meer hebben. Burgerkleding gaat veel gauwer stuk en in het echt hebt u daar ook mee te maken!

Het is eenvoudiger om iemand te leren om een aanvaller in het kruis te schoppen dan een rondmaaiende arm af te stoppen! Iemand leren stompen en stoten met een vuist is ook niet verstandig aangezien men dan weer vele lesuren kwijt is om die (moeilijke) techniek aan te leren. Als men niet goed stoot of stompt, beschadigt men de onderste knokkels of de pols enz…! ook hebben veel mensen de kracht en of snelheid niet om een goede stoot of stomp te maken. Ook heeft men lang niet altijd de ruimte om een slag of stoot te maken. De klap moet ook nog eens op een kwetsbare plek terecht komen. Grepen uitvoeren is ook moeilijk om aan te leren en er is vaak ook kracht voor nodig en ook hangt het af van de grootte van de persoon die deze grepen uitvoert of het effectief is. Er zijn echter enkele eenvoudige klemmen/grepen die wel in de cursus opgenomen zijn. Zelfverdediging; de mogelijkheden Geen enkele krijgskunst of vechtsport heeft het monopolie op doeltreffende zelfverdedigingstechnieken! Men kan zich wel specialiseren binnen deze kunsten. Japans Karate b.v. specialiseert zich op slag- en stoottechnieken en traptechnieken. Aikido daarentegen besteedt zeer veel aandacht aan grepen, klemmen en worpen. Zwaardvechtkunsten als Iaido hebben bijna helemaal geen waarde voor zelfverdediging. Krijgskunsten als Jiu-Jitsu, en zijn vele varianten, kennen zo'n grote verscheidenheid aan technieken dat je aan een mensenleven niet genoeg hebt om het allemaal te leren, laat staan onder de knie te krijgen.

Een goed opgezette cursus besteedt uitgebreid aandacht aan praktische en relevante onderdelen van diverse krijgskunsten. Tevens moet er zoveel aandacht en tijd aan worden besteed dat de leerlingen een redelijk vaardigheidsniveau kunnen bereiken. Daarom wordt in mijn cursus ook een praktijkexamen opgenomen om dit te toetsen! Dit kan van persoon tot persoon verschillen, maar voor het meest elementaire niveau heeft men toch wel tegen de twintig lesuren nodig (inclusief herhalingen, casussen, rollenspellen en examens)!

De reikwijdte van zelfverdediging
Zelfverdediging kan men het best leren aan jonge, strijdvaardige en gezonde mensen met een goede conditie! Echter, dit is echter meestal niet de doelgroep! Bovenstaande is echter wel essentieel voor een goede zelfverdediging. Zonder een redelijke basisconditie is een goede zelfverdediging maar in een klein aantal gevallen doeltreffend. Ook voor kinderen is een goede zelfverdediging vaak moeilijk, een woedende volwassene is door een kind meestal niet te stoppen. Kinderen gaan dan ook nog vaak de geleerde technieken op klasgenootjes uitproberen! Wel kan men aan kinderen leren hoe ze zich moeten losrukken en vluchten. Op de lange duur is het echter beter om kinderen voor een goede vechtsport of krijgskunst op te geven. In deze lessen leren de kinderen technieken die afgestemd zijn op hun mogelijkheden en hun karakter. Ook worden de kinderen in aanvulling op de thuissituatie opgevoed en goede manieren aangeleerd door de grote mate van zelfdiscipline en traditie die hier nu eenmaal bijhoren.

Men kan ook niet verwachten van ouderen dat zij dezelfde conditie hebben als iemand van twintig jaar. Het is voor ouderen dus veel moeilijker om iets aan zelfverdediging te doen dan voor jongere mensen. Hetzelfde geldt voor lichamelijk gehandicapten! Een persoon in een rolstoel is niet beweeglijk en stabiel genoeg om veel aanvallen achter elkaar af te slaan. Hij kan geen trappen uitdelen, noch de heupen gebruiken om kracht te zetten bij een klap of een klem. Door de zittende houding heeft men moeilijker toegang tot kwetsbare plekken van de aanvaller en men kan minder makkelijk een aanval ontwijken. Een ouder persoon of gehandicapte kan echter wel een wapen als een wandelstok of paraplu leren gebruiken! Tenger gebouwde en kleine mensen hebben ook natuurlijke nadelen t.o.v. grotere en sterkere mensen, dat is gewoon een niet te ontkennen feit. Sterkere mensen komen wel eens los uit een klem of greep uitgevoerd door een zwakkere of kleinere tegenstander simpelweg door de arm los te draaien uit wat toch een pijnlijke klem had moeten zijn. Bij het samenstellen van de cursus heb ik technieken gekozen die door de meeste, gezonde, mensen kunnen worden toegepast, mits men er voldoende tijd aan besteedt om ze te leren en te oefenen. Er zijn aanvullende technieken beschikbaar voor sterkere mensen.

Ook de houding (karakter, mentaliteit, lichaamstaal) van het slachtoffer is een belangrijke factor bij zelfverdediging. Een lafaard die de meest verfijnde technieken beheerst, blijft een lafaard. Een strijdlustig slachtoffer daarentegen kan zijn emotie t.b.v. van de fysieke zelfverdedigingstechnieken gebruiken om zo zelfs een volhardende aanvaller te verslaan. Er zijn gevallen bekend waarin lichamelijk gehandicapten of oudere mensen, tegen alle verwachtingen in, een aanval hebben afgeslagen, louter door een onverzettelijke geest. Gebrek aan conditie kan op die manier ruimschoots gecompenseerd worden door een sterke geest.

Een weifelende reactie kan gevaarlijk zijn. Zwakke of vruchteloze pogingen om tot zelfverdediging te komen, kunnen resulteren in een krachtsuitbarsting van de aanvaller. Als slachtoffer moet u beslissen of u meewerkt met de aanvaller of dat u probeert hem tegen te houden. Als u voor het laatste kiest moet u dat doen met alle kracht en totale inzet van alle beschikbare middelen; en dat zonder de geringste aarzeling! Dat moet u dan volhouden totdat de aanvaller zich duidelijk terugtrekt of er hulp is gearriveerd, of u kunt vluchten.

Kennis van de beste technieken ter wereld bieden geen garantie dat de leerlingen zichzelf kunnen redden en verdedigen. Ze kunnen wel lichamelijk in staat zijn een aanvaller uit te schakelen maar wanneer ze werkelijk te maken krijgen met agressie en kans op verwondingen lopen, kunnen ze het misschien niet aan (mentaal!) en lijden ze evenveel als een ongetraind slachtoffer. Er is echter een kans dat ze doeltreffend reageren. Alleen daarom is het al waard een goede zelfverdedigingscursus te volgen.

Hoofdstuk 1

Zelfverdediging en de wet (zie ook Ministerie van Justitie)
In Nederland zijn de volgende artikelen in het Wetboek van Strafrecht van toepassing:
1.) Artikel 40. Niet strafbaar is hij die een feit begaat waartoe hij door overmacht is
gedrongen;
2.) Artikel 41. Niet strafbaar is hij die een feit begaat, geboden door de noodzakelijke
verdediging van eigen of andermans lijf, eerbaarheid of goed, tegen
ogenblikkelijke wederrechtelijke aanranding.

In artikel 41. Lid 2 wordt tevens nog gesproken over noodweerexces. De vraag hierbij is of de "subsidiariteit" en "proportionaliteit" in acht zijn genomen! Oftewel heeft de verdediger nog een ander middel ter beschikking om erger te voorkomen (subsidiariteit), en als dat middel was gebruikt (b.v. het inschakelen van de politie), was de zaak dan binnen proporties gebleven (proportionaliteit)? In de zaak van de automobiliste die een tasjesdief doodreed tegen een boom in januari 2005 (Ali B), wordt de zaak waarschijnlijk afgedaan door het OM doordat het slachtoffer van de diefstal zich beroept op noodweerexces! Wat wil dit nu zeggen? De dief stal haar tasje uit de auto en rende weg. De vrouw werd kwaad en zette de auto in zijn achteruit en achtervolgde de dief. Hierbij reed zij hem klem tegen een boom. Hierbij is duidelijk sprake van impulsief handelen en niet van moord met voorbedachte rade. Ook doodslag komt denk ik niet in aanmerking. De vrouw handelde om zich te beschermen tegen diefstal van eigendommen. Als de dader de tas niet had gestolen dan had de vrouw de dader ook nooit achtervolgd om haar tas terug te halen en was er nooit iets gebeurd! Waarschijnlijker is dat de vrouw in deze zaak negen maanden tegen zich zal horen eisen doordat het OM in zal zetten op "doodslag door schuld". De schuld zit dan in het roekeloze en onvoorzichtig gedrag van de automobiliste, maar dan nog is er een uitsluitingsgrond, het noodweerexces!

U ziet aan bovenstaande dat het niet toegestaan is om zomaar willekeurig te handelen als men zichzelf, anderen of goederen wil verdedigen. U moet zich aan de wet houden! Uit bovenstaande blijkt echter ook dat men zich ook kan beroepen op diezelfde wet.

Wapens en de Wet. De Wet Wapens en Munitie (1986) heeft tot doel het legale wapenbezit te beheersen en het illegale wapenbezit te bestrijden. De minister van Justitie verleent voor bepaalde categorieën wapens vergunningen (zogenoemde ontheffingen). Hieruit volgde in 1989 het "Besluit Wapens en Munitie".

Wapenvergunningen voor o.a. sportschutters, wapen- en munitieverzamelaars, wapenhandelaren, schietcentra, re-enactment en wapens behorend tot de uitrusting van historisch rollend militair materieel, worden verleend door de korpschef van de politieregio. Indien de aanvrager het niet eens is met de beslissing van de korpschef kan deze “administratief beroep” instellen bij de minister van Justitie. De directie Bestuurszaken is namens de minister belast met de afhandeling van de beroepschriften.

De beleidsverantwoordelijkheid voor de Jachtwet valt onder de minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij. Gezien de samenhang met de wapenwetgeving worden beroepschriften tegen beslissingen van de korpschef aangaande het intrekken of weigeren van een jachtakte ook door de minister van Justitie behandeld. De minister van Justitie voert, gelet op het zwaarwegende algemeen belang van de veiligheid in de samenleving, een terughoudend beleid. Personen en instellingen aan wie een wapenvergunning is verleend, verkeren in een uitzonderingspositie. Aan hen worden dan ook strenge eisen gesteld. Indien regels of voorschriften niet worden nageleefd heeft dat in bijna alle gevallen consequenties voor de wapenvergunning.

De wapenwetgeving wordt gevormd door:
- de Wet wapens en munitie (Staatsblad 1997, 292);
- de Regeling Wapens en Munitie (Staatscourant 10 juli 1997, nr 129);
- de Circulaire wapens en munitie (Staatscourant 19 september 1997, nr. 180).
Het is verboden, zonder een daarvoor geldende vergunning, wapens en/of munitie voorhanden te hebben, te dragen, in-, uit- of door te voeren, te vervoeren, en te vervaardigen, te transformeren of in de uitoefening van een bedrijf uit te wisselen, te verhuren of anderszins ter beschikking te stellen, te herstellen, te beproeven of te verhandelen.

De wapenwetgeving formuleert een aantal vrijstellingen waarvoor een van de verbodsbepalingen niet van toepassing is.

Wapens en munitie zijn ingedeeld in categorieën. Per categorie is wettelijk vastgelegd welke handelingen met betrekking tot wapens en munitie zijn verboden, voor wie en in welke situatie. Ook is vastgelegd wanneer uitzonderingen op de regels mogelijk zijn. Hieronder volgt kort een uitleg van de diverse categorieën handwapens.

Categorie 1:

Stiletto's en andere opvouwbare messen alsmede andere "blanke" wapens. Dit voor zover het lemmet meer dan 1 kant heeft, echter met uitzondering van Bajonetten! Onder blanke wapens moet uiteraard verstaan worden dat dit wapens zijn van blank staal. Hieronder worden ook verstaan de ploertendoders, valmessen, boksbeugels en wurgstokken. Houdt er rekening mee dat blanke wapens die uiterlijk op iets anders lijken dan een wapen, toch onder deze categorie vallen!!! Dit zijn wapens die b.v. lijken op een paraplu, een sigarettenaansteker of een wandelstok, waarin dan een blank wapen verborgen zit.

Categorie 2:

De bajonetten

Categorie 3:

Degens, zwaarden of sabels, die NIET bestemd zijn voor de schermsport, alsmede werpmessen. Wapenstokken.

Categorie 4:

Voorwerpen waarvan, gelet op hun aard of de omstandigheden waaronder zij worden aangetroffen, redelijkerwijs kan worden aangenomen dat zij voor geen ander doel zijn bestemd dan tot letsel toe te brengen aan personen of te dreigen en die niet onder 1 van de andere categorieën vallen. Hieronder wordt verstaan diverse voorwerpen van allerlei aard zoals; dolkmessen, knuppels, flessen, tafelpoten.

Het is in principe (zonder toestemming!) verboden wapens, die vallen onder artikel 1, 2 en 3, in bezit te hebben , te vervoeren, te dragen of te verhandelen!

Ook zijn er internationale verdragen die van invloed kunnen zijn: Het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (Verdrag van Rome en het Verdrag van New York).

De methoden van zelfverdediging dienen in redelijke verhouding te staan tot de aanval of bedreiging, zoals ook verder zal worden behandeld in dit hoofdstuk. In de wet staat dus dat een persoon die aangevallen wordt zich mag verdedigen! Hij mag zoveel geweld gebruiken als redelijkerwijs (proportionaliteit!) noodzakelijk is om zich een aanvaller van het lijf te houden. Dit betekent dat de aanvaller wordt tegengehouden en wordt voorkomen dat hij het slachtoffer verwondt. Een voorbeeld hiervan is een vuistslag die de aanvaller heeft uitgedeeld en het slachtoffer ontwijkt deze aanval en vervolgens pakt hij die arm en draait hem om en houdt de persoon in bedwang om een verdere aanval te voorkomen. Men mag nu niet nog verder gaan en die arm b.v. breken. Dat staat niet meer in redelijke verhouding tot de aanval! Redelijkheid is een subjectieve kwestie en wat in het vuur van de strijd redelijk lijkt, wordt twee maanden later in de rechtbank misschien heel anders beoordeeld! De rechtbank heeft altijd het voordeel van wijsheid achteraf. Ik geef u twee voorbeelden.

Voorbeeld 1:
Een sterke man wordt door een jongen van een jaar of veertien aangevallen . De man mag zichzelf beschermen, mits hij de jongen daarbij geen verwondingen toebrengt. Hij kan b.v. de jongen in bedwang houden door zijn armen zo stevig vast te pakken dat hij deze in bedwang heeft. Als de jongen nu gewond raakt door zijn eigen schuld, is de man daar niet verantwoordelijk voor. Zijn reactie op de aanval was redelijk. Hij mag de jongen echter niet uit zichzelf verwonden met een stok of mes of iets anders wat toevallig voorhanden is (subsidiariteit!).

Voorbeeld 2:
Een zwak oud mannetje wordt aangevallen door een bende opgeschoten jongeren met messen. Zij zijn er duidelijk op uit hem zwaar te verwonden, of erger! Nu mag het mannetje met zijn wandelstok rondzwaaien om de bende van zich af te houden. Van hem wordt nu niet verwacht dat hij zich druk gaat maken om de letter van de wet.

In deze twee voorbeelden is de hoeveelheid kracht/geweld/wapens die men gebruikt om de aanval af te slaan redelijk als je kijkt naar de aard van de aanval. Is het waarschijnlijk dat de sterke man ernstig gewond zou kunnen raken door de jongen? Het antwoord is NEE! Daarom mag de man ook niet teveel kracht gebruiken om de jongen tegen te houden. Is het waarschijnlijk dat de oude man flink in elkaar geslagen zou worden door de bende jongeren, of erger? Hoogstwaarschijnlijk wel! De redelijke kracht/wapens die nodig zijn om zichzelf te beschermen is aanzienlijk. Wordt een inbreker thuis betrapt dan mag men hem aanhouden als dat veilig is (burgerarrest! (Artikel 53)).
Is hij gewapend of zijn het er meer dan 1, dan kan men beter om hulp vragen (112 bellen) of het huis uitvluchten! De bewoner moet geen wapen pakken tenzij hij van plan is om het effectief te gebruiken. Wapens kunnen iemand, die er niet mee kan omgaan, ontnomen worden door de inbreker en tegen hem gebruikt worden. De bewoner mag de inbreker echter niet verwonden tenzij zijn leven in gevaar verkeert. Wees dus voorzichtig met wat u doet! Denk aan de wapenwet en artikel 40/41 wetboek van strafrecht!

Vechtsporters/krijgskunstbeoefenaars moeten daarom ook uitermate voorzichtig zijn wanneer ze op een aanval reageren. Neem hetvoorbeeld van de jongen met een zwarte band (Dangraad) die met een vriendin naar een plaatselijke disco ging, waar hij door twee jongemannen werd beledigd. De jongeman ging met een klacht naar de bedrijfsleider waarna de ruziezoekers eruit werden gegooid. Ze wachtten hem buiten op en vielen hem daar aan. De zwarte bandhouder reageerde door de één een trap tegen het hoofd te geven waardoor die zijn kaak brak. De ander gaf hij een stoot waarbij deze drie ribben brak.
Vervolgens werd de jongeman in de rechtbank schuldig bevonden aan het toebrengen van ernstig lichamelijk letsel, ondanks het feit dat de twee aanvallers lid waren van een amateur-boksvereniging. De rechterlijke macht schijnt maar één groep vechtsporters te kennen, n.l. de experts, aan wie hij bovenmenselijke krachten toekent! Mensen die een ongewapende of gewapende krijgskunst beoefenen wordt aangeraden om tot het uiterste te gaan om moeilijkheden te voorkomen. Gebruik anders technieken waarbij de aanvaller(s) geen al te zwaar letsel oplopen. Politiemensen zitten in hetzelfde schuitje! Bij het selecteren van de technieken voor de cursus wordt veel aandacht besteed aan de risico's die het slachtoffer loopt als deze worden gebruikt. Prikken in de ogen van een aanvaller wordt alleen met ontspannen vingers geoefend en heel licht raken! Het is niet de bedoeling om mensen blind te maken. Grepen zijn voor de wet meer aanvaardbaar. Helaas kost het weer veel tijd om deze te leren en zijn meer voor sterkere mensen om toe te passen. Een dronken aanvaller of een drugsverslaafde heeft een verhoogde pijngrens en kan bijna niet worden afgestopt. In zo'n geval kan men hem alleen maar stoppen door hem bewusteloos te slaan. Als de aanvaller een wapen trekt (mes, stok of pistool), en duidelijk van plan is het te gebruiken, mag het slachtoffer zich verdedigen met meer geweld dan bij een ongewapende aanvaller. Dit alles wel in verhouding tot de ernst van het wapen. Iemand met een stok mag je natuurlijk niet met een zwaard zwaar verwonden! Wordt u met een mes, dolk of pistool aangevallen, dan mag u, zeker na een waarschuwing, hem wel een arm of een been breken!

Er zijn ( zoals al eerder gezegd!) vier categorieën wapens waarvan voor deze cursus de twee belangrijkste genoemd worden.
Er zijn aanvalswapens en er zijn wapens die niet als zodanig zijn bedoeld, maar wel als wapens gebruikt kunnen worden. Onder de eerste categorie vallen messen, stiletto's en pistolen enz. Het is bij de wet niet toegestaan deze wapens in bezit te hebben of bij zich te hebben, bij het vinden van zo'n wapen op iemand door de politie, wordt de betrokken persoon strafrechtelijk vervolgd. Onder de vierde categorie vallen allerlei voorwerpen zoals stenen, melkflesjes, hoedenspelden, spuitbussen enz. Bij de eerste categorie is bezit al voldoende om te worden veroordeeld, maar bij de tweede categorie moet worden aangetoond dat men van plan was het te gebruiken. Een vrouw mag b.v. haarlak niet gebruiken om het met opzet zomaar in iemands ogen te spuiten. Een hoedenspeld mag niet worden gebruikt om iemand te steken. Een metselaar mag een baksteen ook niet gebruiken om b.v. mee te nemen naar een voetbalwedstrijd! In geen enkel geval mag een persoon een voorwerp bij zich dragen met de bedoeling het als wapen te gebruiken. In het verleden werd vrouwen wel eens aangeraden een los potje peper bij zich te dragen. De voorloper van de inmiddels bekende en beruchte pepperspray! Ook dit is niet toegestaan! Men loopt kans te worden vervolgd als men zo iets bij zich draagt.
Ook het bezit van Nunchaku's (de bekende z.g. wurgstokjes!) is verboden Dit zijn twee houten stokjes verbonden door een kort kettinkje! Hiermee wordt normaliter niet verwurgd maar mee geslagen om iemand zeer gevaarlijk letsel mee toe te brengen. Zij zijn echter niet te verwarren met de Safety Nunchaku's die door Milco Lambrecht zijn uitgevonden! Deze worden bij de, in Nederland uitgevonden wedstrijdsport, Nunchaku-do, gebruikt en zijn van een zacht soort kunststof vervaardigd en daar verwond je niet echt iemand mee! Hoewel een wapen pas als laatste redmiddel mag worden gebruikt ter verdediging en niet als aanvalswapen, is het beter om een aanval te overleven en er later over te kunnen debatteren dan te overlijden of zwaar gewond te raken. De Politie moet op de hoogte worden gebracht van alle aanvallen. Indien mogelijk moeten de betrokken partijen en de getuigen op de plaats van het incident blijven. Men kan de aanvaller proberen in bedwang te houden totdat de politie arriveert en hem aan hen overdragen.

Samengevat:
Reageer niet te heftig op een aanval;
Niet bluffen als u het niet waar kunt maken;
Overleef een aanval en debatteer er naderhand over. Denk aan de wet!!!

Wapens en zelfverdediging
Voordat u erover denkt om wapens te gebruiken voor zelfverdediging, moet u dus eerst de wet raadplegen. Het slachtoffer moet nooit een wapen tevoorschijn halen, tenzij hij er mee overweg kan. Het wapenvraagstuk is ingewikkeld; geen redelijk denkend mens vergoelijkt het gebruik ervan, maar we moeten met tegenzin erkennen dat ze in situaties van leven en dood noodzakelijk kunnen zijn. Het probleem is echter dat het slachtoffer verkeerd inschat hoeveel gevaar hij loopt. Een bewoner kan in het holst van de nacht naar beneden lopen met een mes in de hand om een inbreker te overmeesteren. Vervolgens blijkt de inbreker een jong en ongevaarlijk persoon te zijn die de bewoner gemakkelijk de baas kan! Het is donker en kan de bewoner er dan zeker van zijn dat de inbreker jong en ongewapend is? Kan hij zijn wapen weggooien en de inbreker in zijn kraag grijpen of wil hij het wapen niet weggooien en gaat hij het misschien gebruiken? Of zit er in het donker misschien nog een inbreker verborgen? Men kan het beste de slaapkamerdeur op slot draaien en 112 bellen. Of door te schreeuwen of lawaai te maken of uit het raam te schreeuwen om hulp. Liggen er kinderen in de andere kamer? Dan snel erheen en hun kamer in en de deur op slot draaien (als dat veilig kan!) Doe anders alle lichten aan en maak zoveel mogelijk lawaai terwijl u naar beneden loopt. Een gewapende inbreker moet u liever niet proberen te grijpen als u niet heel goed weet wat u doet! In de beschrijving van wapens voor zelfverdediging gaan we ervan uit dat alle andere vormen van verdediging al uitgeput zijn. Het slachtoffer is oprecht van mening in groot gevaar te zijn! Ook heeft de normale burger geen voorraad wapens in huis opgeslagen. Het slachtoffer moet het van gelegenheidswapens hebben. Slagwapens moeten kort en zwaar zijn. Ze moeten voldoende massa hebben om kracht te ontwikkelen en ook zo zwaar zijn dat ze in een kleine ruimte gebruikt kunnen worden. Huishoudelijke wapens zijn o.a. een deegrol, een koekenpan, een kachelpook e.d. Slagwapens moeten niet wild heen en weer gezwaaid worden aangezien het dan gemakkelijker is om ze te ontwijken en terug te slaan. Ze kunnen beter worden gebruikt om naar het kruis of het gezicht van de aanvaller te slaan, als aanvulling op het afweren van een aanval. Een slagwapen kan als knuppel worden gebruikt wanneer de aanvaller op zijn knieën zit. Het is minder angstaanjagend dan een mes en het kan zijn dat een aanvaller gewoon doorgaat, zelfs als het slachtoffer een slagwapen tevoorschijn haalt! Wapens dienen als afschrikmiddel om de aanvaller te laten weten dat het slachtoffer niet in paniek raakt en alles passief over zich heen laat komen. Een doorgewinterde overvaller zal er misschien niet van onder de indruk raken, maar iemand met minder ervaring wordt misschien op andere gedachten gebracht. Men kan ook dingen als rojectielwapen gebruiken, hieronder wordt alles verstaan waarmee we kunnen gooien (b.v. een stoel, een tas of een bloempot, ook een bord eten of een kop hete thee). Op straat kan men b.v. een straatklinker, een deksel van een vuilnisbak of een stuk hout gebruikt worden, kortom als u aangevallen wordt, gebruikt u alles wat als wapen gebruikt kan worden! De enige echte verdediging tegen een mes is afstand houden en als het kan wegrennen. Als er geen ruimte is of men kan niet wegkomen van het mes, dan kan men alleen proberen de arm met het mes te pakken en hierop een techniek toepassen. Thee- en vaatdoeken zijn uitstekend geschikt om een mesaanval af te weren om verwondingen te voorkomen. Als tegenaanval kan men het beste proberen een trap uit te delen aangezien leren schoenen enige bescherming bieden. Als u met een slagwapen wordt aangevallen ligt de zaak iets simpeler, het zogenaamde "dode" moment moet gebruikt worden om tegenactie te ondernemen. Op het moment dat de aanvaller uithaalt en zijn arm omhoog of naar achteren zwaait en de slag wil uitvoeren, moet u een verdediging uitvoeren! Snel en zonder aarzeling! Bij een vuurwapen is de beste verdediging meestal om mee te werken en eventueel het juiste moment af te wachten om tot actie over te gaan! Meestal kan dit alleen als u een kans ziet om ongedeerd te vluchten in een moment van onoplettendheid van de aanvaller of als hij het vuurwapen tegen u aandrukt. Maar zelfs dan blijft het een heel linke zaak! Als men door meerdere personen tegelijk wordt aangevallen, is het bijna onmogelijk geworden om uzelf effectief te verdedigen! U kunt proberen de ene aanvaller tussen uzelf en de andere aanvaller in te manoeuvreren! Dan kunt u ze één voor één misschien de baas, maar dat wordt wel heel gevaarlijk! Voorkom dan te allen tijde dat er een aanvaller achter u komt!

Samengevat:
Gebruik alleen een wapen als u het ook kunt gebruiken;
Verdedig u alleen tegen een gewapende aanvaller als het niet anders kan.

Hoofdstuk 2

Zelfverdediging en Realiteit
Veel cursussen zelfverdediging maken drie basisfouten. De eerste is een verkeerd ingeschatte aanval, De tweede is een verkeerde reactie op een tegenaanval en de derde is nalatigheid!

wat moet men doen als men een aanvaller heeft kunnen stoppen!? De eerste fout is al in de inleiding besproken. De meeste mensen komen niet regelmatig in aanraking met geweld, dus kan van hen niet worden verwacht dat ze weten hoe een aanval meestal in zijn werk gaat. Vaak wordt in zo'n cursus iemand geleerd hoe te reageren op een verwurgingsaanval met gestrekte armen van de aanvaller. Maar een aanvaller zal meestal een slachtoffer dicht tegen zich aantrekken om meer kracht te kunnen zetten, dus is bovengenoemde aanval, en de verdediging daarop, eigenlijk niet reeel! Ook een pakking bij de revers is vaak niet met gestrekte armen maar met gebogen armen! Gelukkig komen in deze cursus alle mogelijke houdingen van een aanvaller aan de orde bij de diverse soorten basisaanvallen en dus ook de bijbehorende technieken! Ook wordt vaak weinig tot geen aandacht geschonken aan ontwijkingsmanoeuvres. Als men deze beheerst kan men vaak voorkomen dat men letsel oploopt! De tweede basisfout, een verkeerde reactie op een tegenaanval, is moeilijker te begrijpen. In uitgekiende demonstraties van zelfverdediging wordt er vaak vanuit gegaan dat alles wat de verdediger doet, goed gaat; in een serie van opeenvolgende technieken b.v. Maar als de reactie van een aanvaller anders is dan geoefend, gaat de rest van de serie in rook op! DUS: leer niet een hele serie opeenvolgende technieken aan! Houdt het simpel, kort en effectief en probeer zo snel mogelijk los en weg te komen! Wat nu te doen als men een aanvaller vasthoudt na een goed gepareerde aanval? U kunt niet uren staan wachten met uw aanvaller in een opbrenggreep of iets dergelijks! Nu zijn de aanvaller en uzelf in een gevaarlijke impasse belandt!!! Een ongewapende aanvaller zal proberen zo dichtbij te komen dat hij kan trappen, slaan of vastpakken. Na het vastpakken volgen dan vaak ook weer trappen, stompen of b.v. seksuele geweldplegingen of gewoon lichamelijke onderwerping van het slachtoffer. Als het slachtoffer een gebroken neus, tand door de lip of andere verwondingen heeft opgelopen, zal hij of zij meestal niet meer aan verzet of een tegenaanval denken, maar alleen verdere verwondingen proberen te voorkomen! Het is leerzaam om na te denken over de eventueel toegepaste technieken die gebruikt kunnen worden bij een aanval op u als potentieel slachtoffer. Hij kan uithalen met een vuist, een directe stoot geven of een hoekstoot geven. Ook kan men trappen geven. Deze kunnen gericht zijn op maag, hoofd, kruis of knie. Hierdoor kan het slachtoffer in elkaar zakken en zich niet goed meer verdedigen. Ook kan men vastgepakt worden door een aanvaller. Men kan bij een arm worden vastgepakt om naar een wachtende auto te worden gesleept, of een verborgen plek of gewoon op de grond gegooid (klein en licht slachtoffer). Biedt men wel tegenstand maar niet doeltreffend, dan kan men misschien nog meer slaag krijgen ter intimidatie b.v.! Als de aanvaller meer moeite heeft om een (groter en sterker) slachtoffer de baas te worden, dan zal hij vaak loslaten want hij vindt het niet leuk dat hij geen gemakkelijk slachtoffer te pakken heeft genomen! Tenzij de aanvaller een vechtsport of krijgskunst beoefent, zal hij een worsteling proberen te voorkomen, dus een gemakkelijk uitziend slachtoffer opzoeken! Als u zeker weet dat u uw aanvaller niet de baas kunt, is het beter mee te werken want als uw arm omgedraaid is, kunt u misschien wel een botbreuk oplopen! Als nu zijn greep even verslapt ter voorbereiding op iets anders, kunt u misschien wel een poging doen tot een (veilige) tegenaanval! Als men gewurgd wordt, is het slachtoffer vaak binnen een paar seconden bewusteloos of dood! Een verwurgingsaanval met één hand (van voren), is meestal ter intimidatie! B.v. om het hoofd vast te houden ter voorbereiding op een stomp in het gezicht i.p.v. om het slachtoffer te laten stikken. Of de aanvaller moet wel heel sterk zijn! Een wurggreep met twee handen wordt meestal met gebogen armen uitgevoerd met het slachtoffer tegen een muur of wand aangedrukt. Hierdoor kan het slachtoffer gemakkelijk stikken (binnen een paar seconden!). Hier is wel veel kracht voor nodig en meestal worden er dan niet nog meer technieken gelijktijdig uitgevoerd. Het slachtoffer moet nu wel heel snel reageren met een tegenaanval! De wurgaanval van achteren is meestal een verrassingsaanval. Meestal slaat de aanvaller een onderarm om de nek van het slachtoffer en de nek wordt tussen de biceps en de onderarm vastgeklemd. Hierdoor kan de luchtpijp worden dichtgedrukt en gelijktijdig worden aan beide zijden van de nek de slagaders dichtgedrukt waardoor de hersens geen bloed/zuurstof meer krijgen. Hierdoor raakt een slachtoffer binnen een paar seconden bewusteloos. Soms wordt wel eens een dubbele Nelsongreep toegepast, maar dat gebeurt alleen door een vakkundige aanvaller! Meestal gaat het dan om een aanval bij een klein en zwak slachtoffer. Als men met één hand bij de revers gepakt wordt gaat het meestal om een stomp die erachteraan komt. Als men met twee handen wordt vastgepakt bij de revers volgt er vaak een kopstoot of een knie in het kruis. Maar als het slachtoffer enige ruimte heeft, kan hij zelf een kopstoot uitdelen! Ook een hoofdaanval met de bedoeling om het slachtoffer met het hoofd naar beneden te trekken komt vaak voor. Hierna kan men dan met het hoofd tegen een muur worden gegooid. Bij het beoordelen van een eventuele aanval moet men rekening houden met zowel de lichamelijke wapens van de aanvaller als van zichzelf! Als je b.v. van achteren verwurgt wordt, moet je niet direct een trap geven alswel een techniek met de handen toepassen, want die heeft men vaak vrij! Plaats dan een tegenaanval naar zijn kruis (vitale plek)! Wanneer een stomp wordt ontweken zal een aanvaller niet geduldig staan wachten op een tegenaanval maar direct een nieuwe aanval plaatsen, waardoor een slachtoffer maar weinig tijd heeft voor een tegenaanval! Mocht de tegenaanval mislukken dan is het beter om te proberen buiten het bereik van de aanvaller te komen en een tweede kans af te wachten of te proberen te vluchten en hulp in te roepen! De verdediger moet altijd proberen in het voordeel te komen. Een polsgreep kan volkomen de mist ingaan als de aanvaller niet goed wordt afgeleid. Een tik in het kruis leidt hem af en daarna kan met succes een polsgreep worden toegepast! De afleiding is dus heel belangrijk! Deze moet geslaagd zijn voor men verder kan gaan met een vervolgtechniek. Soms hebben deze afleidingstechnieken niet het gewenste resultaat, een sterke aanvaller kan b.v. soms zonder een kik te geven een vrij harde klap in zijn maag of kruis weerstaan! Soms wordt zo'n persoon alleen maar nog kwader! Dus u moet er niet van uitgaan dat een afleidingstik altijd het gewenste resultaat oplevert.. Een zwak slachtoffer kan beter niet proberen een sterke aanvaller in bedwang te houden. Een sterk slachtoffer kan dat weer wel. Een kleiner of zwakker slachtoffer zal merken dat hij of zij minder mogelijkheden heeft doordat de aanvaller meer kracht heeft! In theorie is het mogelijk om een aanvaller op te brengen naar een politiebureau (als het niet te ver is!), of om hulp in te roepen, maar omstanders weten misschien niet wie wie is en pakken misschien de verkeerde! Ook kunnen door de herrie in sommige omstandigheden vrienden van de aanvaller gealarmeerd worden! Een sterk slachtoffer kan ook weer gemakkelijker een pols- of armklem (breektechniek) toepassen dan een zwakker slachtoffer! Maar dat moet je ook mentaal kunnen! Ook kun je de aanvaller laten beloven dat hij er mee ophoudt, en hem loslaten,maar dan is het waarschijnlijk dat de aanvaller toch weer een poging doet!

Hoofdstuk 3

Assertiviteit
Een aanval hoeft niet per se gewelddadig te zijn, sommige beginnen geleidelijk en het kan mogelijk zijn geweld te voorkomen door een positieve houding aan te nemen. Dieren pakken ook altijd de oudste, jongste en zwakste leden van hun roedel of groep aan. Mensen lijken in dat opzicht wel hetzelfde te zijn. Vechtersbazen zijn in wezen vaak lafaards die, door geweld tegen zwakkeren toe te passen, willen laten zien hoe flink ze zijn! Soms maken deze mensen wel eens de verkeerde keuze, want het uiterlijk (groot, klein of vrouwelijk) zegt niet altijd alles over de vechterscapaciteiten van de betreffende persoon! Postuur en uiterlijk zeggen dus niets over het al of niet goed zijn in zelfverdediging! Sommige mensen lijken een heel gemakkelijk slachtoffer door hun houding en uitstraling terwijl anderen er juist door hun houding en uitstraling uitzien als een moeilijk te pakken slachtoffer.

Dit heeft te maken met de taal van het lichaam! In deze gevallen wordt de boodschap niet overgebracht door woorden maar door het lichaam! Sommige mensen hebben een dominerende rol en andere een ondergeschikte rol in de dagelijkse omgang met derden. Dit heeft te maken met zelfrespect/zelfvertrouwen of een juist een gebrek hieraan! Mensen met een gebrek aan zelfrespect en zelfvertrouwen nemen vaak een onderdanige houding aan en worden daardoor een prooi voor dominante mensen! Het meest opvallend hierbij is wel het oogcontact. Een overheersend persoon heeft de neiging mensen recht in de ogen te kijken en erop te letten wie de ogen plotseling wegdraait, waardoor het oogcontact verbroken wordt en op die manier onzekerheid wordt aangegeven! Een dominant persoon probeert langer te lijken dan hij is door b.v. zo te gaan staan dat hij op een gesprekspartner neerkijkt. Een onzekere vrouw zal een persoon die een arm om haar heenslaat, vragen dat te laten maar glimlacht hierbij verontschuldigend, hetgeen in tegenspraak is met wat ze zegt. Het lijkt dan misschien alsof ze niet meent wat ze zegt. Dat is verwarrend en kan verkeerd opgevat worden waardoor de situatie kan escaleren. Achteraf beweert de man later misschien zelfs dat hij werd aangemoedigd!

Onzekere mensen die zelfverdediging willen leren moeten zich ervan bewust zijn dat ze aan agressie ten prooi kunnen vallen. De eerste stap om dat te voorkomen is het ontwikkelen van een redelijke hoeveelheid zelfrespect en zelfvertrouwen. Dat moet niet gebeuren op basis van rijkdom, sekse of huidskleur maar op basis van de eigen karaktereigenschappen! Men moet zelfbewust worden omdat men dan de eigen fouten en tekortkomingen accepteert en de positieve dingen ziet van zichzelf. Men moet een sterk ego ontwikkelen en dit ook uitstralen! Iemand met zelfrespect onderneemt actie om te voorkomen dat men lastig wordt gevallen. Iemand die probeert een ander een drankje op te dringen, kan beleefd maar beslist, worden verteld dat men dat niet wil. Men moet dus een goed gevoel van eigenwaarde (persoonlijke integriteit!) hebben.

Vaak hebben mensen geen idee hoe hun eigen stem klinkt. Is deze hoog en schril onder spanning? Klinkt hij angstig en onzeker? Uit de stem blijkt heel duidelijk of iemand zich onderwerpt of dat hij dominant is! De stem moet krachtig maar niet te luid zijn, een zelfverzekerde indruk geven. Ook moet de stem gelijkmatig van toon en volume zijn. Getier wordt als zodanig herkend en houdt niemand voor de gek.

Blijf de persoon tegen wie men spreekt aankijken en gezichtsuitdrukkingen moeten overeenkomen met hetgeen men met de mond belijdt! "Nee" moet beslist en met een ernstig gezicht worden gezegd, niet nerveus giechelend, waardoor het niet duidelijk overkomt.

Maak ook niet steeds met de handen nerveuze bewegingen en friemel niet met de vingers omdat dat ook als onzeker overkomt. Sta rechtop met het hoofd rechtop en ga recht tegenover de ander staan als men een standpunt verduidelijkt. Half gedraaid kan worden opgevat als een gebrek aan zelfvertrouwen.

Als degene die je aanspreekt staat, ga dan zelf ook staan zodat je niet tegen hem hoeft op te kijken. Loop met rechte rug en de schouders naar achteren. Loop met vastberaden tred. Oefen hiermee zodat u er niet uitziet als een willig slachtoffer uitziet!

Hoofdstuk 4

Bewustzijn en vermijding
Bewustzijn is een geestesgesteldheid waarin men weet wat er gebeurt of kan gebeuren door alle beschikbare feiten op een rijtje te zetten en op de juiste wijze te interpreteren. Een oplettende chauffeur ziet stoplichten voor zich, let op het natte wegdek en interpreteert deze feiten voor hij actie onderneemt en afremt. Dit gaat zowel bewust als onbewust; in het eerste geval is er geestelijke inspanning voor nodig en in het tweede geval is het routine. Routine wordt ontwikkeld door oefening in luisteren en observeren totdat de reactie volledig automatisch wordt, zoals de aangeleerde reflexen die noodzakelijk zijn bij een zelfverdedigende reactie op een aanval! Gecompliceerde handelingen kunnen plaatsvinden zonder dat men zich ervan bewust is wanneer men eenmaal heeft aangeleerd hoe dat moet (oefenen/trainen)! Een bedreven chauffeur kan zich volledig concentreren om zijn auto om een obstakel heen te sturen terwijl hij schakelt zonder daarbij na te denken. Concentratie is een bewuste inspanning waarbij het bewustzijn zich slechts op één taak richt ten nadele van andere.Langdurige concentratie veroorzaakt snel vermoeidheid en dus verslapping! Bewustzijn als onderdeel van een zelfverdedigingsmethode zou eigenlijk een automatisme moeten zijn dat zonder veel moeite volgehouden kan worden. Om dit te bereiken moet geen concentratie noodzakelijk hoeven zijn! Als men aangevallen wordt en men heeft een aanvaller eenmaal in bedwang kan men zich zo concentreren op het vasthouden van hem dat men een tweede of derde aanvaller niet op tijd ziet aankomen! Dit komt door bewustzijnsvernauwing! Bewustzijnstraining is een belangrijk onderdeel van vechtsporten en krijgskunsten! Een van de vele Oosterse zegswijzen is: 'De geest moet zijn als een meer - weerspiegelen wat er omheen gebeurt - maar van zichzelf geen vorm hebben.' Het was een wezenlijk deel van de training van de Japanse Samurai (Feodale Japanse krijger of ridder) aan wie werd geleerd zich niet te laten overrompelen. Ze leerden zo te gaan zitten dat ze snel konden opstaan, een wapen (zwaard) trekken, en een tegenaanval doen! Waar ze zaten was ook belangrijk, namelijk altijd met het gezicht naar de deur toe en niet met de rug. Een moderne Samurai gaat nog steeds bij de deur zitten in een bus, vliegtuig of trein. In een restaurant houdt hij zijn kop cha (thee) hoog zodat hij deze in het gezicht kan gooien van een potentiële aanvaller. Zelfs de Bijbel heeft er wat over te zeggen! Toen Gideon zijn troepen samenstelde om tegen de Midianieten te vechten, zei God hem dat hij naar zijn mannen moest kijken als ze aan het drinken waren. God zei: 'Degenen die hun hoofd naar het water buigen tijdens het drinken moet je thuis laten en degenen die uit hun handen drinken moet je meenemen. Dat zijn degenen die je nodig hebt.' (Richter 7:5-7). Bewustzijn is dus een vitaal onderdeel van elke cursus zelfverdediging. De leerling leert beter op zijn omgeving te letten om eventuele gevaren op te merken. Na verloop van tijd gaat dat automatisch en hoeft hij zich hier niet meer op te concentreren. Risico's die men kent, kan men vermijden. De truc is om jezelf van zoveel mogelijk dingen bewust te zijn zonder paranoïde te worden. Vermijding van… is de praktische toepassing van bewustzijn. Goede zelfverdediging is moeilijkheden en gevaarlijke situaties vermijden. Men kan zich beter van moeilijkheden bewust zijn en ze vermijden dan om ermee te worden geconfronteerd en op een fysieke zelfverdediging te moeten vertrouwen. Een gewaarschuwd mens telt nog steeds voor twee! Neem geen risico's. Op feestjes moet je niet teveel alcohol drinken maar vertrouwen op een betrouwbare en nuchtere vriend met een auto. Een eenzame dronkaard begint niets tegen een eventuele aanvaller. Blijf uit de buurt van dronken vreemden want die kunnen zomaar zonder reden agressief worden. Iemand alleen in een auto moet niet 's avonds laat door een gevaarlijke buurt rijden. Of anders moet hij op zijn hoede zijn en bij een stoplicht de ramen en deuren op slot hebben. Lifters lopen ook gevaar om bij een vreemde in de auto te stappen. Omgekeerd nemen chauffeurs ook risico's om vreemden mee te nemen in hun auto, zeker als het er meer dan één zijn. Trouwens, op het uiterlijk vertrouwen van vreemden is ook niet verstandig.

In de stad kan het gevaar schuilen om elke donkere hoek op straat en in elke donkere portiek. Loop midden op de stoep en niet langs de kant van de gebouwen. Als er geen of weinig verkeer is kan men ook op de straat gaan lopen om ruimte te hebben.

Vrouwen alleen op straat lopen altijd risico, niet alleen wanneer ze uitdagend gekleed zijn!Laat op de avond of in de nacht zijn bus-, tram-, en treinstations ook vaak gevaarlijke plekken (donkere perrons e.d.)! Als er dan op dat tijdstip weinig mensen zijn, ga dan op een goed verlichte plek staan wachten, bij voorkeur in een wachtkamer of iets dergelijks of vlak bij loketten waar kaartjes verkocht worden.

Ook luidruchtige groepen mensen moet men mijden, loop niet door zo'n groep mensen heen naar de wachtende bus of trein. Als zo'n groep wat later arriveert blijf dan in de buurt van een groepje al reeds wachtenden staan wachten (samen staat u sterker). Als de trein gearriveerd is zal een voorzichtig mens nooit alleen in een coupé gaan zitten en in een bus neemt hij plaats vlak bij de chauffeur in de buurt. Ga ook niet op de plaats van bestemming in het donker staan wachten tot u afgehaald wordt. In deze moderne tijd van de mobieltjes is het beter om van tevoren even te bellen dat u zo en zo laat aankomt, dan kan men u direct oppikken en u bent gelijk op weg naar uw eindbestemming.

Thuis zou men een goed verlichte portiek bij de voordeur moeten hebben met zo'n automatisch werkend licht. De voordeur moet stevig zijn en een goed slot hebben. Ook een alarmsysteem heeft zijn voordelen, zeker als u op al uw ramen en deuren een sticker plakt met de tekst "dit huis wordt bewaakt door een elektronisch alarmsysteem". Als er dan ook nog een zwaailicht met claxon bij uw voordeur goed zichtbaar is dan werkt dat al zeer preventief op zichzelf! Ook kunt u een draagbaar alarm meenemen in b.v. uw handtas met een polsbandje welke afgaat als men uw handtas weggrist en een hoop lawaai maakt. Over beveiliging rondom en in het huis kunt u ook worden geadviseerd door de politie die zelfs certificaten uitgeeft van een goed beveiligd huis en dit kunt u ook weer doorgeven aan uw verzekeringsadviseur en hierdoor kunt u zelfs uw premie voor deze verzekeringen omlaag brengen (mits u ook nog een paar brandmelders plaatst)! Samenvatting: Ondanks alle voorzorgsmaatregelen loopt men altijd wel enig risico. Probeer als het kan bij een aanval altijd lichamelijke reacties te vermijden.Als een aanvaller geld wil en u voelt zich niet in staat om hem te weerstaan, geef hem dan dat geld! Altijd beter wat geld kwijt te zijn dan gewond te raken! Ook kan men van tevoren wat geld in een handtas of portemonnee stoppen om dat te geven bij een overval en de rest hebt u dan ergens anders op uw lichaam. Ook kan men een portemonnee op de grond gooien om zo een ontsnapppingsweg te creëren!

Een verkrachter die niet met voorbedachte rade handelt, (niet gepland) wil wel eens op andere gedachten worden gebracht door aardig tegen hem te doen of gevoelens van schuld en sympathie op te wekken bij hem en in eerste instantie geen weerstand te bieden. Het doel hiervan is hem ervan te overtuigen dat hij eigenlijk een heel aardige man is die haar geen pijn wil doen. Het kan een goede tactiek zijn en de moeite van het overwegen waard. Een goed voorbereide verkrachter die een bepaald slachtoffer op het oog heeft, laat zich echter niet afleiden door woorden en kan daardoor juist geprikkeld raken bij het zien van tranen of het aanhoren van een smeekbede!

Als men te maken heeft met een sadist dan is het verkrachten een middel geworden om iemand te vernederen en zijn machtswellust bot te vieren. Dan kan lichamelijke weerstand een stimulans zijn om nog meer geweld te gebruiken. Helemaal niet reageren kan ook, hoe paradoxaal ook, aanleiding zijn tot meer geweld.

Een oplettend persoon zal letten op de houding van de aanvaller en hieruit proberen af te leiden wat voor soort persoon het is en daaruit proberen af te leiden welke reactie het beste is. Probeer in elk geval het gebruik van geweld zo lang mogelijk te voorkomen want in een gevecht kan men gewond raken en achteraf volgt er waarschijnlijk een gerechtelijk proces. Het is beter beledigende woorden te ondergaan en excuses te maken, ook als dat niet terecht is. U hebt de zaak dan toch nog in de hand. Het duidt op een sterke persoonlijkheid die vanuit een krachtige positie handelt. Wanneer men alles heeft geprobeerd en lichamelijk geweld onvermijdelijk is, moet men zich volledig hierop concentreren om kans op succes te hebben! Men moet zich dus terdege bewust zijn van de eventuele risico's die men loopt. Men moet maatregelen nemen om risico's te vermijden.

Hoofdstuk 5

Algemene adviezen voor leerlingen
Zelfverdedigingscursussen moeten nauwkeurig worden beoordeeld om te bezien of ze geschikt zijn en gericht op de realiteit alsmede of de technieken onder zoveel mogelijk denkbare omstandigheden toegepast kunnen worden. De instructeur/leraar zou een Nationaal (rijks)erkend diploma moeten hebben waaruit blijkt dat hij of zij bevoegd is om les te mogen geven in deze materie. Zie hiervoor ook de inleiding van dit boek! Potentiële leerlingen wordt aangeraden alleen les te nemen bij officieel geregistreerde clubs, sportscholen en verenigingen. Dit heeft te maken met verzekerd zijn als u praktijklessen volgt en iemand zou een blessure oplopen plus het feit dat u een officiële cursus volgt die ook bij de gemeente bekend is. Mocht er geen cursus bij u in de buurt gegeven worden, neem dan les in een officiële krijgskunst of vechtsport. In Nederland zijn tientallen clubs/sportscholen/verenigingen die hierin les geven in tientallen verschillende krijgskunsten/vechtsporten. Vele hiervan hebben rijkserkende leraren en bondserkende leraren in hun personeelsbestand. Veel krijgskunsten en vechtsporten bevatten technieken die niet direct relevant zijn voor praktische zelfverdediging, maar ze bieden allemaal een goede basis waarop u kunt voortborduren en u leert reflexmatig handelen en u traint met mensen technieken en daardoor alleen al bent u beter voorbereid dan wanneer u helemaal niets zou doen op dit gebied. De ene vechtsport is wel geschikter als de andere voor zelfverdediging. Om enig inzicht te bieden in een aantal van deze soorten/stijlen, worden er enkele kort uit de doeken gedaan.

Aikido
Aikido is een Japanse krijgskunst met een sterk zelfverdedigingspotentieel. Het woord kun je in drie delen hakken en dan krijg je ai, ki en do. Letterlijk vertaald krijg je dan: de weg (do) van de Innerlijke (ki) harmonie (ai). Men leert reageren op de kracht van de aanvaller en die tegen hem te gebruiken. Een hoeksteen van aikido is de juiste afstand te bewaren. Een aikidoka zal proberen te allen tijde dezelfde afstand (ma ai) te bewaren t.o.v. de aanvaller. Namelijk net buiten bereik van zijn aanvaller, maar dichtbij genoeg om in actie te kunnen komen. Wanneer de aanvaller naar voren komt om te pakken, te slaan of te trappen, ontwijkt hij de aanval en neemt deze over in de door hem gewenste richting en voert vervolgens een greep of worp uit.Alles is hierbij gebaseerd op ronde, cirkelvormige, bewegingen en richtingen. Gewrichtsgrepen worden vaak uitgevoerd op polsen en ellebogen en zijn gebaseerd op hefboomwerking en of torsiewerking (verdraaiing). Hapkido is de Koreaanse variant van Aikido en of Jiu-Jitsu.

Jiu-Jitsu is eigenlijk de moeder van alle Japanse krijgskunsten. Hieruit is o.a. Judo geboren en ook Aikido. Jiu-Jitsu en Aikido alsook Hapkido zijn allround vormen van krijgskunsten. Hierbij wordt gebruik gemaakt van klemmen, verwurgingen, houd- en opbrenggrepen, trappen, stoten en worpen. Ook hierbij wordt gebruik gemaakt van de kracht van de tegenstander door deze tegen hem te gebruiken. Jiu-Jitsu betekent dan ook de "zachte" kunst. Zacht voor de verdediger, maar hard voor de aanvaller! Jiu-Jitsu of ook wel Tai-Jutsu genoemd is al heel lang in gebruik en verandert nog steeds. De Europese vorm is gebaseerd op het E-Bo-no-Plan. Dit plan is bedacht door de Heren Mario Den Edel en Wim Boersma en wordt beoefend onder auspiciën van de Judobond Nederland (JBN). Wat hier Jiu-Jitsu wordt genoemd heet in Japan Ju-Jutsu of ook wel Nihon Ju-Jutsu, wat niets anders betekent als de Japanse Vorm.

Karate
Karate is min of meer afkomstig van het voor de kust van Japan liggende eiland Okinawa. In Japan heeft Karate zich verder ontwikkeld tot een zeer grote verscheidenheid aan stijlen. Karate is een van de meest beoefende vormen in Nederland, samen met Judo en Jiu-Jitsu en nog veel meer vormen. Karate betekent eigenlijk Lege (kara) hand (te). Karate bestaat voor het overgrote deel uit trappen, slagen/stoten en blokkeringen/weringen. Tegenwoordig is er ook nog een tussenvorm die Karate-Jutsu heet. Hierbij is er dan voor 80% karate en 20% Jiu-Jitsu gekozen. In Karate, maar ook wel in Jiu-Jitsu wordt veel Kata getraind. Kata is een oefenvorm waarin een serie technieken gecombineerd worden in een voorgeschreven vorm. Hierbij kan men zich tegen meerdere aanvallers verdedigen. Er is wel een duidelijk verschil tussen de krijgskunst Karate en de wedstrijdsport Karate. In wedstrijden zijn er regels en scheidsrechters en die heb je op straat niet en dan mag je meer technieken toepassen dan in een wedstrijd!
Taekwondo is de Koreaanse vorm van Karate waarin echter veel meer beentechnieken gebruikt worden dan hand- en armtechnieken Hierdoor is deze vorm voor zelfverdediging, net als Judo, wat minder geschikt voor zelfverdediging.

Conditie van het lichaam
Bij training in zelfverdediging moet en de moeilijkere technieken vaak vele malen geoefend worden. Om dit aan te kunnen moet de leerling een redelijke lichamelijke conditie opbouwen. Dit kan men doen door een trainingsschema te volgen om leniger te worden en meer uithoudingsvermogen op te bouwen. In principe is dit een privé-zaak voor de leerling, de lessen behelzen een warming-up en een cooling down met daartussenin de te beoefenen technieken. Men moet proberen om zo ontspannen mogelijk te bewegen, hierdoor leert men de technieken ook makkelijker aan! Drink en eet niet teveel vlak voor de training. Onderga een sportkeuring bij een arts om te kijken of u lichamelijk geen beperkingen of tekortkomingen hebt waardoor u misschien bepaalde technieken of oefeningen niet kunt of zels niet mag doen! Ook uitademen tijdens een val of het uitvoeren van een worp is heel belangrijk.

Veiligheid tijdens de trainingen
Bij het beoefenen van een krijgskunst/vechtsport/zelfverdediging moet men wel rekening houden met eventuele kansen op het oplopen van blessures. In de oefenzaal zal dan ook een EHBO-doos aanwezig moeten zijn en een telefoon (al of niet mobiel). Breng de leraar wel op de hoogte van eventueel lichamelijke problemen zodat hij er rekening mee kan houden. Warming-ups en cooling downs zijn bedoeld om op een veilige manier (voor het lichaam) te kunnen bewegen. Er is ook protectiemateriaal in de handel ter bescherming van edele delen van man of vrouw zoals een tok voor mannen en een sportbustehouder voor vrouwen. Er zijn ook scheen- en wreefbeschermers alsook vuistbeschermers in de handel. Men werkt tijdens trainingen ook met stoot- en trapkussens om stoten en trappen op te kunnen oefenen i.p.v. op elkaar.

Woordenlijst / Afkortingen / verklaringen

Aikido: De Weg van de Innerlijke Harmonie;
Atemi: Stoot, slag of trap gericht op vitale punten van het lichaam;
Casus: Oefenvoorbeeld b.v. voor een rollenspel;
Dangraad: Hogere graduatie in een Japanse Krijgskunst of vechtsport
Vanaf de zwarte band (1e Dan t/m 10e Dan);
Dojo: Plaats waar men de "Weg" beoefent (b.v. een sportzaal);
Hapkido: Koreaanse variant van Jiu-Jitsu of Aikido;
Iaido; Traditionele Japanse Zwaardvechtkunst;
Judo: De Zachte Weg;
Jiu-Jitsu: De Zachte Kunst;
Kata: Voorgeschreven oefenvorm tegen denkbeeldige tegenstanders;
Karate: Lege hand;
Karate-Jutsu: Kunst van het vechten met lege handen;
Kyu(graad): Lagere graduatie in een Japanse Krijgskunst/vechtsport
tot zwarte band (1e Dan);
Martial Arts: Gevechtskunsten (Martiale kunsten);
Ma ai: Gevechtsafstand tussen b.v. twee personen;
Nelsongreep: Nekklem;
Nihon Ju-Jutsu: Oude Japanse Krijgskunst;
Nunchaku's: Twee stokjes verbonden door een kort kettinkje;
Reflex: Automatische lichamelijke reactie;
Rijkserkenning: Door de staat erkend diploma of opleiding;
Samurai: Japans feodale krijger of "ridder";
Safety Nunchaku's: Sportuitvoering van bovengenoemd wapen;
Taekwondo: Koreaanse variant van Karate;

Afkortingen:
JBN: Judobond Nederland;
FOG: Federatie Oosterse Gevechtskunsten;
IBK: International Budo Kaikan;
LMA: Leraar Martial Arts;
NOC: Nederlands Olympisch Comité;
NSF: Nederlandse Sportfederatie;
SJK: Stichting Japanse Krijgskunsten;
SKN: Stichting Karate Nederland;

Een speciale ogranisatie die is opgericht voor selfdefence is de YMAF. Dit is de Yuyukan Martial Arts Federation!

Ik hoop iedereen die deze webpagina gelezen heeft, op een spoor te zetten van overdenking van wat nu de juiste weg zou kunnen zijn voor een vredige samenleving waarin een ieder de ander in zijn of haar waarde laat en waarin men zich vrij en onbevangen kan bewegen daar waar men wil zonder bang te hoeven zijn dat iemand iets overkomt!

Zelfverdediging zou overbodig moeten zijn!

Paul Jansen

De rest van het cursusboek wordt behandeld in de cursus zelf Tot ziens in de cursus! Ook praktijkoefeningen komen aan bod in de cursus.