Als Holland winters is getooid,
en wij van kou welhaast verrekken,
blijkt Friesland dichtbevolkt met gekken,
die 's winters gekker zijn dan ooit.
 
De maffe koppen, strak gelooid,
ontspannen plots in losser trekken,
terwijl zijn rond de stuurse bekken,
een soortement van glimlach plooit.
 
In onverstaanbare gesprekken
worden dan praatjes rondgestrooid,
die ijdele verwachting wekken.
 
Totdat de goden, als het dooit,
de hop der dwaze halzen nekken.
Nee, de Elfstedentocht komt nooit! (?)