Controlepost

Ik schaatste op mijn nieuwe noren
langs achtererven van het rak.
Gebroken riek, verlopen wiel
glansden verlicht, zoals het dak
van schuur en spitse duiventoren.

De plas op, langs het zwanenwak.
In honger horen ze bijeen,
roodkeel en kuif, gepaard, alleen.

De oevers weken van de vlakte.
Een peurder bij zijn uitgehakte
bijt bewoog zijn peudstok op en neer
en bracht de tijd aan in het meer.

De winter schrapt en vereenvoudigt.
De stilte denkt in dialect.
Zo moest ik worden, zo, niet ouder.
Ik groet. Gedoken in zijn schouders
knikt hij, de keizer van zijn stek.