NIELS GROEN
beer

Terug kijkend op de zwangerschap is het een heel prettige zwangerschap geweest zonder lichamelijke problemen. Ingrid kon alles doen tot op de laatste dag. Alleen is Niels een groot gedeelte van de zwangerschap stil geweest. Althans Niels lag in een stuit waar door wij hem niet veel voelden. Er zijn 2 CTG onderzoeken verricht en extra echo’s in de laatste weken omdat we toch onzeker waren(onze eerste volledige zwangerschap) over het weinig bewegen van Niels en zijn ligging. Toen Niels een dag voor de echo zich had omgedraaid voelde wij Niels veel meer bewegen. Niels lag nu met het hoofdje naar beneden en voelden we Niels elke dag! Hij bewoog vaak uren op een dag achter elkaar en wij gingen opgelucht uitkijken naar de bevalling. Op dinsdag 15 juni 2004 gingen wij naar de verloskundige en was alles nog heel normaal. Het hartje klopte prima en hij lag nog steeds met het hoofdje naar beneden. We werden voorbereid dat het vanaf nu elke moment kon gebeuren. We zaten toen in week 38. Op vrijdag 18 juni had Ingrid de gehele dag pijn in haar buik. We wisten toen nog niet dat het voorweeën waren. Om middernacht nam de pijn toe en voelden we aan dat de bevalling er aan zat te komen. Ingrid had de hele nacht wakker gelegen van de pijn en om 03.00 heb ik de verloskundige gebeld omdat er bloed was vrijgekomen. Zij adviseerde om een douche te nemen. Ingrid heeft een uur onder de douche gestaan. Toen zij net in bed lag brak het vruchtwater... Ik gelijk weer naar de verloskundige gebeld en Ingrid bleek al persweeën te hebben. Het ging allemaal zo snel... Toen de verloskundige aan kwam controleerde zij het vruchtwater. Het vruchtwater was groenig van kleur en het was niet de kleur die het zou moeten hebben. Zij ging direct naar het hartje luisteren... Het was angstvallig stil... We zijn snel naar het ziekenhuis gereden om daar nog eens te luisteren naar het hartje en weer was het stil... Toen stond gelijk alles stil... Ingrid moest nog bevallen en het drong nog niet hele maal tot haar door totdat we het haar vertelde. Ze schr eeuwde nog waar doe ik het nog voor.... En ik kon geen antwoord geven. Verdooft van ongeloof. Verdooft van de machteloosheid die over mij en haar neerdaalde. De verloskundige en gynaecoloog hebben ons goed opgevangen en ik ben trots dat Ingrid de bevalling goed heeft kunnen afronden. We zijn bevallen van een mooi en gaaf jongentje op 19 juni 2004 om 6.38 uur. We hebben direct onze naasten gebeld die in eerste instantie blij waren omdat ze opa,oma,neef en nicht waren geworden maar dit sloeg snel om in verdriet. Zij zijn direct naar het ziekenhuis gekomen en Niels heeft ook nog in hun armen mogen liggen. Toen we ’s middag thuis kwamen van het ziekenhuis stond binnen een half uur de uitvaart voor de deur en konden we met de geboorte-enveloppen nog op tafel de rouwkaart opmaken en een lijkkistje uitzoeken. Hoe kan een leven in zo’n korte tijd veranderen... Na 6 weken en diverse onderzoeken verder is er geen verklaring voor het heengaan van Niels.