| De Reiki leefregels |
- Maak je juist vandaag niet kwaad.
- Maak je juist vandaag geen zorgen.
- Verdien je brood op een eerlijke manier.
- Eer je ouders en je leraren.
- Toon dankbaarheid aan alles dat leeft.
|
 |
|
|
|
|
 |
|
|
Stervensbegeleiding
Mijn moeder had Alzheimer. Een
vreselijke ziekte waarbij het geheugen, het verstand en de lichamelijke
vermogens beetje bij beetje worden afgebroken. De patiënt merkt
keer op keer, dat hij iets simpels niet meer kan, wat vorige week nog
wel lukte..
Toen we mijn moeder naar een verzorgingshuis brachten en het huis
leeghaalden, vonden we overal briefjes met ons telefoonnummer.
Bovendien vonden we vele “gebruiksaanwijzingen”, waarin ze
bijvoorbeeld had opgeschreven, dat wanneer ze met de lift naar beneden
wilde, dat ze op het knopje met het pijltje naar beneden moest drukken.
We vonden vele oefeningen van de dagen van de week. Het handschrift
ging meer en meer achteruit en de volgorde klopte dan ook niet
meer….
Hierdoor werd het ons maar al te duidelijk, dat haar woedeaanvallen en
scheldpartijen niets anders waren, dan angst, angst om zichzelf te
verliezen. Maar uiteindelijk hield die angst ook op. Ze was zichzelf
verloren en reageerde amper meer op haar omgeving. Mij bleef ze nog
herkennen, al kreeg ik steeds andere namen, zoals die van mijn vader,
oom of opa, maar ze herkende me tenminste en die glimlach, die dan even
om haar lippen kwam, was nog de enige reden om haar op te zoeken.
Toen ze ongeveer twee jaar later in het verpleeghuis overleed, was ze
niets meer van haar oude zelf. Zelfs het lichaam was helemaal
uitgeteerd, maar tot dan toe wel sterk genoeg geweest om als gevangenis
voor haar ziel te kunnen dienen.
Intussen hadden mijn vrouw, ik en onze twee zonen Reiki I en later ook II gedaan.
De vraag was natuurlijk of we ongevraagd Reiki mochten geven om haar te
helpen. Ik heb maar steeds het gevoel gehad, dat haar ziel, diep weg in
haar, om hulp en genezing vroeg. Maar de regel :”Maak je juist
vandaag geen zorgen”, was ook hier van toepassing. Zodra ik een
hand op haar arm legde, begon de Reiki ongevraagd te stromen. We
hoefden het niet aan te bieden, ze nam het gewoon. De ene keer meer, de
andere keer minder, maar altijd wel iets. Het verplegend personeel
vertelde me eens, dat ze altijd zo was opgeknapt, nadat ik was geweest!
Tijdens onze vakantie is ze overleden.
Die vakantie hing zo van “toevalligheden” aan elkaar, dat we op tijd bij haar konden zijn.
Zoals ze daar in bed lag, zal ik nooit meer vergeten. Bijna
onherkenbaar; mager, met horten en stoten ademend en geestelijk
onbereikbaar. Mijn vrouw en ik zijn ieder aan een kant van het bed gaan
zitten en hebben haar Reiki gegeven. Gelukkig was het al lang niet meer
een vraag of dat mocht of niet.
Na een half uur kreeg ik het gevoel dat ik haar zeggen moest, dat ze
het los kon laten. Dat ze het leven mocht laten gaan, dat het goed was
geweest.
Nog geen vijf minuten later sliep ze in. Ze stopte met ademhalen.
Onafhankelijk van elkaar zeiden de verpleegkundige en de dokter dat het
een wonder was geweest. Dit was een sterfgeval dat ze bij zou blijven.
“Waarom dan?” vroegen wij. Het scheen heel uitzonderlijk te
zijn dat mensen op deze manier overgingen, gewoon door te stoppen met
ademen. Vaak liggen ze er toch verkrampt bij, alsof ze iets van een
doodstrijd doormaken..
Wij vroegen de dokter of ze wel eens van Reiki had gehoord. Dat had ze,
al had ze geen idee wat het precies inhield. Bovendien richtte zij zich
op de waarneembare zaken, zoals ze dat noemde. Maar ze gaf wel toe, dat
dit een sterfgeval was, dat haar bij zou blijven. Haar opmerking maakte
deze gebeurtenis nog meer bijzonder, dan we zelf al vonden!
Wij waren gelukkig, dat ze klaar was in dit leven en kon overgaan. Op de rouwkaart hadden we gezet:
Het licht dat hij zijn hele leven in
zich had voelen branden, scheen helderder dan ooit. Ze hadden gelijk.
Hij, Jonathan Zeemeeuw kon wèl hoger vliegen en het wàs
tijd om naar huis te gaan. Hij wierp nog een keer een lange blik op de
hemel en op dat prachtige zilveren landschap waar hij zoveel geleerd
had.
“Ik ben bereid”, zei hij tenslotte.
En Jonathan Livingston Zeemeeuw
steeg naar boven, samen met de twee witte sterrevogels, om te
verdwijnen in de strakke heldere lucht…
We hebben gehuild, natuurlijk, maar meer van geluk, dan van verdriet,
omdat we door Reiki haar op het laatste moment nog zo goed hebben mogen
helpen om zichzelf eindelijk te bevrijden!
Ik weet zeker, dat die dokter een keer over Reiki zal lezen. En
misschien zal ze stiekem toch gaan geloven dat er meer is tussen hemel
en aarde.
Citaat uit: Jonathan Livingston Seagull van Richard Bach
|
|
|
|
