<< Terug



het verhaal van Sem

afspraak vk maken! : 24 november 2004 Ik kan niet langer wachten en wil daarom graag weten wanner ik voor het eerst naar de vk mag. Ze rekent uit wanneer ik ongeveer 12 weken zwanger ben, en dit is rond de feestdagen. Daarom wordt het ruim een week later. 6 januari. Ook moet ik het ziekenhuis bellen voor een termijn echo en eventueel een nekplooimeting. Ook deze is op 6 januari, dus dat wordt een leuke en spannende dag! Het duurt alleen nog erg lang, maar geduld is een schone zaak!

de weken die volgen..... : december 2004 Ik ben best een beetje misselijk maar ik voel me verder prima. Sinterklaas en kerst worden volop gevierd en Stef wordt hartstikke verwend! we beginnen steeds meer te wennen aan het idee dat we in juli voor de tweede keer papa en mama worden, en we vinden het steeds leuker worden! Het blijft toch ook een wonder!

afspraak vk en termijnecho! : 06 januari 2005 Vandaag is de grote dag waar we al weken naar uit kijken! om 10.00 uur moeten we bij de vk zijn! Jeroen is deze dag ook vrij dus met z'n drietjes gaan we naar de verloskundigepraktijk. Eerst krijgen we het voorafgaande gesprek, en ze rekent uit dat ik 17 juli ben uitgerekend, dus een dagje eerder dan ik zelf had uitgerekend. Mijn bloeddruk is prima, en alles is verder goed, en dan gaat ze eindelijk naar het hartje luisteren en naar de stand van de baarmoeder voelen. De stand van de baarmoeder wijst uit dat ik 13 weken zwanger ben, en het voelt prima aan! En dan luisteren naar het hartje, en ja hoor! hij is direct goed luid en duidelijk te horen! geweldig! de tranen springen in mijn ogen.

Een uurtje later gaan we naar het ziekenhuis voor de echo. Heel erg vrolijk, want bij de vk was tenslotte alles prima! wat kan er nu nog mis gaan? Het loopt een beetje uit en na een half uur wachten zijn we dan eindelijk aan de beurt! De echoscopiste stelt nog een paar vragen over de nekplooimeting die we willen laten doen, en dan mag ik gaan liggen.

Het kindje is meteen heel duidelijk te zien, veel duidelijker dan toen bij Stef! Hij ligt heerlijk te slapen, en alles is prima te zien! we zijn meteen helemaal verliefd op dit prachtige kindje! Voor de nekplooimeting moet hij wel even wakker worden dus ik moet even hoesten. Erg wakker wil hij niet worden, maar hij beweegt wel een beetje... Ze kan de plooi opmeten, maar ze is direct stil..... "Het is niet goed" krijgen we te horen.... de nekplooi is veel te dik.......

Wat er op zo'n moment door je hoofd gaat kan ik niet beschrijven... Ze meet en kijkt, en meet en kijkt, maar ze kan er niks anders van maken. We moeten even gaan zitten, en ze verteld ons dat de kans op een kindje met het syndroom van Down aanzienlijk groter is. Ook kan dit kindje een ernstige hartafwijking hebben. Maar het is een kansberekening en het hoeft dus niet zo te zijn.. Hoe kan dit nou??? ik ben nog maar 28 jaar, het zit niet in de familie, het zal wel loos alarm zijn... We krijgen direct een afspraak bij de gyneacoloog, en als we bij haar in de spreekkamer zitten wordt ons verteld dat de kans bij ons op een kindje met een chromosoomafwijking nu zo groot is dat we nu kunnen kiezen voor verder onderzoek. Dit willen we wel, want we willen hoe dan ook weten waar we aan toe zijn. We kunnen kiezen uit een vlokkentest of een vruchtwaterpunctie. De vlokkentest kan nu al gedaan worden en binnen een week krijg je dan de uitslag. Bij een vruchtwaterpunctie moet je wat langer wachten voor de uitslag en deze kan pas met 16 weken gedaan worden. Dus besluiten we voor een vlokkentest, want we willen zo snel mogelijk weten waar we aan toe zijn.

De vlokkentest zal dinsdag 11 januari plaats vinden in het VU ziekenhuis in Amsterdam.

deze dag begon zo goed bij de vk, maar eindigde heel slecht... Wat een onzekerheid...

vlokkentest : 11 januari 2005 om 9.00 moeten we in het VU zijn voor de vlokkentest. Stef wordt door oma naar het kdv gebracht, zodat we rustig alleen kunnen gaan. We zijn al voor 9.00 aan de beurt. de prof. waar ik een afspraak mee heb bekijkt de papieren die ik van mijn eigen ziekenhuis heb meegekregen, plus de echo's van ons kindje. Hij zegt heel bot: 'hier kan ik niks mee'. als ik dan met tranen in mijn ogen zeg dat ik wil weten wat er aan de hand kan zijn met dit kindje, wordt hij wel wat milder, en zegt hij dat hij eerst een echo wil laten maken in dit ziekenhuis samen met een bloedtest. We moeten weer even in de wachtkamer gaan zitten en daarna krijgen we al snel meer te horen. Om 11.30 moeten we terugkomen voor een uitgebreide echo, zowel inwendig als uitwendig.

het duurt dus nog wel even, dus we besluiten naar huis te gaan. Om 11.30 weer naar het ziekenhuis voor een uitgebreide echo. eerst wordt er een uitwendige echo gemaakt. Het kindje was weer goed te zien, en lag weer te slapen. Ook zij ziet dat de nekplooi te dik is, maar verder ziet alles er heel goed uit! Ook via de inwendige echo zag alles er goed uit en was alles goed te zien (ook die verdikte nekplooi)

Deze echoscopiste stelde ons een beetje gerust door ons te vertellen dat er veel kinderen zijn met een verdikte nekplooi, maar dat deze gezond ter wereld komen. Voor alle zekerheid besluiten we wel een vlokkentest te doen, en deze wordt afgesproken op donderdag 13 januari, en dan wordt er ons maandag de uitslag al doorgebeld. Dit is dus evengoed vrij snel.

ik moet nog even naar boven voor de bloedtest, en daarna gaan we toch wel weer met een gerustgesteld gevoel naar huis.

vlokkentest poging 2 : 13 januari 2005 Om 10.00 moeten we voor de vlokkentest in het VU zijn. Daar hebben we nu een afspraak met een vrouwelijke gyn. Eerst krijgen we weer een Echo om de plaats van de placenta te bepalen, en dan zien we ook weer even ons kindje, dat weer heerlijk ligt te slapen en er zit helemaal geen beweging in. Ik begin me nu toch wel af te vragen hoe dit kan, maar volgens de gyn. is dit geen reden tot zorgen. De placenta ligt wel heel ongunstig en via de buikwand kan ze er heel moeilijk bij komen. Ze is heel lang aan het kijken en dan besluit ze het niet te doen, want ze durft het niet aan. De enige manier waarop een vlokkentest gedaan kan worden is vaginaal en dat kan allen die professor van de vorige keer doen. Dat kan pas dinsdag 18 januari. Dat valt wel weer even tegen. Nu moeten we dus nog langer wachten. Met een rot gevoel gaan we weer naar huis. Eerst halen we Stef op die met mijn moeder mee is naar haar werk. Nu moeten we dus weer een weekeind door zien te komen in onzekerheid. Eigenlijk willen we nu wel weten waar we aan toe zijn. Ook moeten we weer onze werkgevers bellen om voor de zoveelste keer de situatie uit te leggen..

vlokkentest poging 3 : 18 januari 2005 De derde poging voor een vlokkentest hebben we om 10.15. Ik heb er helemaal geen vertrouwen meer in, het zal wel weer misgaan. Het is ontzettend druk op de weg en we dreigen haast te laat te komen. Zie je wel, we komen te laat en het zal daardoor weer niet door kunnen gaan. Gelukkig rijdt het verkeer uiteindelijk door en we komen net op tijd aan, we zijn dan ook meteen aan de beurt. Nu is die professor een stuk vriendelijker. Weer krijg ik een echo om de plaats van de placenta te bepalen, en weer krijgen we het kindje te zien..... En ja hoor, hij ligt weer te slapen, hij beweegt helemaal niet.

De placenta ligt er volgens hem nu wel gunstig bij en hij kan gewoon via de buikwand er bij komen. Eerst wordt mijn buik helemaal besmeerd met jodium, en dan wordt met behulp van een injectiespuit kleine weefselstukjes uit de placenta gezogen. Het is een heel raar en een beetje pijnlijk gevoel, maar het gaat heel snel. Ik krijg nog een briefje mee die ik na de bevalling moet invullen, en ik krijg te horen dat ik het heel rusig aan moet doen want er zit een kleine risico aan. Ik voel me ook wel raar,dus rustig aan doe ik het zowiezo wel.... Donderdag 20 april na 13.00 krijgen we een telefoontje, en dan krijgen we de uitslag te horen. Erg spannend dus! Toch heb ik er wel een goed gevoel bij. Waarom zou het mis gaan??? ik voel me tenslotte heel erg goed!!

de dag van de uitslag : 20 januari 2005 Vandaag krijgen we de uitslag van de vlokkentest. Jeroen heeft vrij genomen. Smorgens doen we eerst maar even wat boodschappen en gaan we Stef vermaken. om 12.30 brengen we Stef naar bed, en we hopen dat we gebeld worden voordat hij wakker wordt, want dan kunnen we rustig de uitslag horen. Na 13.00 is het spannend. Als we een beetje op tijd een goede uitslag te horen krijgen, dan kunnen we het vieren, en iets leuks met Stef doen! Maar dat telefoontje laat lang op zich wachten. Om de tijd te doden doen we wat in huis, maar de zenuwen hopen zich behoorlijk op. Wanneer ze om 15.30 nog niet gebeld hebben, gaat Jeroen zelf bellen. Hij vraagt naar de prof. die ons geholpen heeft, en die krijgt hij aan de telefoon. Hij vertelt ons dat hij vanmorgen al naar ons eigen ziekenhuis gebeld heeft om aan hen de uitslag door te geven, zodat zij ons dan weer zouden bellen, maar dat hebben ze dus nog niet gedaan. De prof. wil ons wel zelf de uitslag vertellen. Bij de kweek van de vlokkentest heeft hij een chromsoomafwijking gecontstateerd. Trisomie 18, ook wel het Edwars syndroom genoemd. Deze chromosoomafwijking houdt in dat er meerdere onrganen niet goed werken, en dat het eigenlijk niet met het leven vereingbaar is. Jeroen moet ons eigen ziekenhuis maar bellen voor verdere informatie..........

Wat er op zo'n moment door je heen gaat is onbeschrijfeljk.... En nu??? ons kindje, dat bij iedere echo lag te slapen heeft geen kans op leven. Wat moeten we nu? Jeroen belt ons eigen ziekenhuis op waar ze hem in eerste instatie afwijzen met dat wij morgen gebeld worden door onze eigen gyneacoloog, maar als Jeroen zegt dat we nu iemand willen spreken omdat wij heel slecht nieuws hebben gekregen zorgen ze er voor dat we gebeld worden door een andere gyn. Al snel daarna worden we gebeld en Jeroen neemt de telefoon op. Het is die gyn. en hij verteld ons ook dat trisomie 18 een zeer ernstige afwijking is die niet met het leven verenigbaar is. Er wordt een afspraak gemaakt voor de volgende dag met onze eigen gyn. om 11.00.

Met alle verdriet van de wereld bellen we mijn ouders en Jeroen zijn moeder op. onze wereld is ongestort. mijn moeder en schoonmoeder komen langs, en de hele middag en avond gaat de telefoon van vrienden en familie die wilde weten wat de uitslag was.

Helemaal verslagen en verdoofd brengen we de avond en nacht door. Ik kan me niet eens herrinneren hoe we die zijn doorgekomen.

Op internet zoeken we wat info op over trisomie 18. daar lezen we het volgende:


Het Edwards syndroom: trisomie 18

Trisomie 18 werd in 1960 herkend als een afzonderlijk ziektebeeld. Bij een aantal baby's met gelijksoortige aangeboren afwijkingen werd vastgesteld dat er een extra chromosoom aanwezig was. Deze baby's bleken allemaal drie exemplaren van chromosoom 18 te hebben (in plaats van twee). Trisomie 18 wordt ook wel Edwards syndroom genoemd, naar de Engelse professor John Edwards die het eerst over deze ontdekking publiceerde. Trisomie 18 komt voor bij ongeveer 1 op de 5.000 tot 7.000 pasgeboren baby's. Dat wil zeggen dat er in Nederland jaarlijks gemiddeld 30 baby's met trisomie 18 geboren worden. Bij de geboorte komt trisomie 18 drie tot vier maal vaker voor bij meisjes dan bij jongens. De diagnose trisomie 18 wordt soms al tijdens de zwangerschap vastgesteld, via een vlokkentest of vruchtwateronderzoek. De aanleiding tot zo'n onderzoek is dan ofwel de leeftijd van de zwangere (> 36 jaar), of een onverklaarde groeiachterstand van het kind. Ouders die contact zoeken met andere ouders, kunnen terecht bij het Netwerk Edwards syndroom. Deze kan zorgen voor contactouders en organiseert bijeenkomsten. In de brochure 'Trisomie 18: Edwards syndroom' is meer informatie over dit syndroom te vinden.

Diagnose

Wanneer een baby trisomie 18 heeft, wordt dit meestal al vrij kort na de geboorte duidelijk. De (kinder-) arts of verloskundige zal naast de groeiachterstand allerlei kleine of grotere bijzondere kenmerken opmerken, die een chromosoomonderzoek rechtvaardigen. Baby's met trisomie 18 zijn heel kwetsbaar door hun (vaak ernstige) aangeboren afwijkingen. Hun levenskansen zijn zeer beperkt. Vaak moeten zij al direct na de geboorte worden beademd. In de eerste dagen en weken na de geboorte treden er nogal eens perioden van ademstilstand op (in medische termen: apneu). Omdat zij maar heel zwak kunnen zuigen en slikken is sonde-voeding (het voeden via een dun slangetje) meestal noodzakelijk. Ongeveer 90 procent van de kinderen heeft een (vaak ernstige) aangeboren hartafwijking. Kinderen met trisomie 18 hebben naast de lichamelijke problemen altijd een ernstige achterstand in de lichamelijke en verstandelijke ontwikkeling. Ondanks alle mogelijke zorg en aandacht groeien pasgeborenen met trisomie 18 slecht. Ruim 40 procent van de levend geboren kinderen met trisomie 18 sterft al binnen een week na de geboorte, en nog eens 20 procent overlijdt binnen een maand. Slechts een gering percentage van de kinderen wordt ouder dan een jaar, en niet meer dan 1 procent wordt ouder dan tien jaar.

Kenmerken

Zwangerschap en bevalling

Terugkijkend op de zwangerschap zeggen de moeders vaak dat het kindje opvallend weinig bewoog. Eenderde van de baby's wordt te vroeg en ongeveer eenderde te laat geboren. Ongeveer de helft van de kinderen komt via een keizersnede ter wereld. Bij de andere helft van de kinderen komt een geboorte in stuitligging relatief vaak voor. Meestal is er teveel vruchtwater (polyhydramnion) en een kleine placenta. Direct na de geboorte huilen de kinderen maar zwak. De navelstreng bevat vaak slechts twee (in plaats van drie) bloedvaten. Er is een duidelijke groeiachterstand.

Uiterlijke kenmerken bij de geboorte
De variatie in kenmerken bij trisomie 18 is uitzonderlijk groot en vrijwel geen enkel kenmerk is bij alle kinderen aanwezig. We noemen hier alleen de belangrijkste:
De kinderen hebben direct na de geboorte vaak weinig onderhuids vet- en spierweefsel. Ze lijken daardoor mager.
Het gezichtje heeft een relatief smal en hoog voorhoofd, een kleine mond, terugwijkende kin en laag ingeplante, vaak een beetje puntige oortjes. De ooglidspleten zijn smal, de wenkbrauwen borstelig en de wimpers zijn lang. De fontanel is vaak wijd en het achterhoofdje is relatief groot.
De hoofdomtrek kan klein zijn.
De borstkas en het borstbeen zijn kort, het bekken is smal. Er kan een navelbreukje of liesbreukje zijn. Bij jongens zijn de zaadballen meestal niet ingedaald. Bij meisjes zijn de schaamlippen veelal klein waardoor de clitoris groot lijkt.
Karakteristiek zijn de over elkaar heen gevouwen vingers: de tweede over de derde vinger en de vijfde over de vierde.
Klompvoetjes komen veel voor, evenals een ronde uitstekende hak en een kleine grote teen. De nagels aan vingers en tenen kunnen klein zijn.
Het aantal spontane bewegingen van de baby is gering. Direct na de geboorte zijn de kinderen meestal slap. Later krijgen ze echter een hoge spierspanning.
Inwendige afwijkingen

De aard van de aangeboren inwendige afwijkingen bij kinderen met trisomie 18 varieert enorm. De meest aangedane organen zijn hersenen, hart, nieren en darmen.
De hersenen zijn vaak onderontwikkeld. Sommige aanlegstoornissen van de hersenen zijn met geluidsgolven (echo), röntgenstralen of magneetgolven (MRI) zichtbaar te maken. Het nietaangelegd zijn van de hersenbalk (corpus callosum) of onvolledige splitsing van de hersenen in twee helften (holopros-encephalie) is via deze technieken in beeld te brengen. Bij veel kinderen zijn zulke afwijkingen echter niet te zien; toch zijn ook bij hen de mogelijkheden tot ontwikkeling beperkt.
Een open ruggetje (en soms een waterhoofdje) komt vaker voor dan bij kinderen zonder trisomie 18.
Ongeveer 90 procent van de baby's met trisomie 18 heeft een (ernstig) aangeboren hartgebrek, vaak is dit een opening in de wand tussen de rechter en de linker hartkamer (ventrikel septum defect), of een open verbinding tussen longslagader en lichaamsslagader (open ductus Botalli). Deze laatste opening is vóór de geboorte normaal aanwezig, maar hoort zich na de geboorte te sluiten.
Ongeveer 30 procent van de kinderen heeft aangeboren nierafwijkingen. De meest voorkomende zijn de hoefijzernier (de twee nieren liggen aaneengegroeid in het midden van de buik) en de cystenier (een nier waarin vele holten gevuld met vocht voorkomen).
Darmafwijkingen kunnen ook voorkomen. Als ze aanwezig zijn, zijn ze zonder operatieve correctie vaak levensbedreigend. De meest voorkomende darmafwijkingen zijn een onvolledig aangelegde slokdarm (oesophagus atresie) en een niet doorgankelijke anus (anus atresie).
Tenslotte kan ook een gat in het middenrif (hernia diafragmatica) aanwezig zijn.
Kortom: er is sprake van een veelheid van ernstige lichamelijke aandoeningen. Het medische beleid ten aanzien van deze kinderen is over het algemeen terughoudend, omdat de vooruitzichten voor de kinderen meestal zo slecht zijn.


naar de gyneacoloog : 21 januari 2005 We brengen Stef bij mijn ouders en daarna rijden we naar het ziekenhuis. Om 11.00 hebben we een afspraak met de gyn. Het loopt uit en we zitten zeker een half uur te wachten. Als we uiteindelijk aan de beurt zijn, staat er in de spreekkamer een doos tissues op tafel. Het lijkt wel of dat het allemaal nog moeilijker maakt dan het allemaal al is. Ze verteld ons dat de onderzoeken van de vlokkentest trisomie 18 uitgewezen hebben en een beetje wat dit inhoud. Ze verteld ons ook dat zij het in 25 jaar nog maar 3 keer heeft meegemaakt, dat er een kindje met trisomie 18 geboren is, en 1 daarvan is 4 weken geworden. Het komt maar heel weinig voor en het heeft te maken met een verkeerde celdeling, en dus niks met erfelijkheid, en dus gewoon domme pech. Dan vraagt ze ons wat we verder willen. Eigenlijk schrik ik een beetje van die vraag, want is er een keuze dan?. Haar antwoord luidt: 'eigenlijk niet' Want kun je verder zwanger zijn terwijl je weet dat je kindje dood gaat? De tranen rollen over mijn wangen. Wat is dit verschrikkelijk. Dit kindje is zo gewenst, zo ontzettend welkom, en dan moet je een beslissing maken. Een beslissing die ons de rest van ons leven zal blijven achtervolgen. Een zeer gegwenste zwangerschap beeindigen. De gyneacoloog legt ons uit hoe het zal gaan. Omdat ik 16 weken zwanger ben is het kindje te groot om gecurreateerd te worden. Daarom zal het op de normale manier ter wereld komen. De ween zullen door middel van tabletten opgewekt worden. Deze tabletten worden iedere 2 uur vaginaal ingebracht en onder de baarmoedermond gelgd. Ze vraagt ons eerst wanner we het willen, en mijn antwoord luid 'zo snel mogelijk', want hoe langer het duurt, hoe moeilijker het zal worden. Zij verteld ons dan dat het nu vandaag al kan, maar dat is wel heel erg snel. We besluiten om na het weekeind allemaal te laten gebeuren, zodat we ons een beetje overal op kunnen voorbereiden. We hebben nog ontzettend veel vragen, maar 1 ding wil ik nu al weten, wat is het geslacht. Ze denkt een jongen, maar weet het niet zeker, want het staat op klad geschreven.

We gaan even wat eten, daarna mogen we nog even terugkomen voor alle vragen. In de kantine zijn we helemaal verslagen, we eten wat, en daarna gaan we weer terug. De gyn. belt de huisarts en de vk om ook hen op de hoogte te stellen. Ze geeft me een tablet mee en vertelt me dat ik deze zaterdagavond tussen 23.00 en 0.00 uur in moet nemen. deze maakt de baarmoederwand weker. Maandag om 8.30 moeten we in het ziekenhuis aanwezig zijn. Het kindje zal binnen 24 uur geboren worden, we hebben dus geen idee hoe lang het allemaal gaat duren.

na een lang emotioneel gesprek gaan we naar huis. We zijn allebei in diepe shock, en de tranen rollen over mijn wangen. Wat is dit vrezeijk. dit kindje had 17 juli 2005 gezond en wel geboren moeten worden, Zo had het niet mogen zijn.

zaterdag 22 en zondag 23 januari : 22 januari 2005 Wat is dit een vrezelijk weekeind, eigenljk beleef ik het in een roes. We gaan wat boodschappen doen, voor in het ziekenhuis, tijdschriften e.d. want we hebben geen idee hoe lang het allemaal kan gaan duren. We lopen rond als een stel dwazen en we willen dan ook weer zo snel mogelijk naar huis. We hebben nog een verjaardag maar hebben absoluut geen zin om daar heen te gaan. We huren maar een film, maar ik heb echt geen enkel idee waar die film over gaat. Ik zit maar met de gedachten in mijn hoofd dat ik die stomme pil straks moet slikken, ik probeer het zo lang mogelijk uit te stellen maar uiteindelijk is het 24.00 en moet het. Ik kan het niet. verdorie, wat is die pil groot. Als ik die pil inneem dan betekent dat echt het begin van het einde. Ik wil die pil helemaal niet nemen, ik wil mijn kind helemaal niet kwijt, en al helemaal niet op deze manier. Uiteindelijk schraap ik al mijn moed bij elkaar en neem ik dat hele grote ding in. Ik voel me zo ellendig, dat ik alleen maar m'n bed in wil duiken, want die pil was echt het begin van het einde, en dat terwijl het einde er nog lang niet had moeten zijn, want het begin is nog maar net begonnen....

zondag is al net zo'n ellendige dag, savonds brengen we Stef naar mijn ouders, waar hij de komende 2 nachten zal doorbrengen. Op deze manier weten we dat hij in goede handen is. Eenmaal weer thuis krijgen we nog visite van Jeroen zijn moeder, en daarna gaan we naar bed, allebij doen we geen oog dicht.......

de geboorte van Sem* : 24 januari 2005 Vandaag precies een jaar geleden waren we heel erg vrolijk en zenuwachtig want toen gaven we ons trouwfeest. Nu zijn we ook zenuwachtig maar intens verdrietig. We weten dat we vandaag afscheid moeten nemen van ons kleine wondertje.

om 8.30 melden we ons bij de verloskamer, we krijgen de achterste kamer zodat we helmaal prive zitten. We krijgen eerst een gesprek met onze eigen verpleegster. Zij zal ons helemaal begeleiden, en staat helmaal voor ons klaar. We praten met haar over onze gevoelens en wat ons vandaag nog te wachten staat. We krijgen te horen dat het idd een jongetje is. Ik weet zeker dat ik het kindje wil zien. Jeroen weet het niet zeker en daarom spreken we af dat eerst de verpleegsters gaan kijken en dan vertellen ze ons hoe hij er uit ziet.

Uiteindelijk is het echt zo ver en moet ik op het bed gaan liggen, en dan worden de eerste 2 pillen ingebracht. Ik moet nog even blijven liggen, en daarna mag ik eventueel weer uit bed. Ik ga een tijdschrift lezen, en Jeroen kijkt een beetje tv. Alles is beschikbaar in de kamer, een telefoon, een radio, een televisie. Er wordt goed voor ons gezorgd, maar O,O, wat voelen we ons ellendig.. We hadden hier pas in juli moeten zijn en absoluut niet vandaag..
Ongeveer een half uur na het inbrengen van die tabletten voel ik dat ik vocht verlies. Eerst denk ik nog dat het urine is, en probeer ik het tegen te houden, maar dat lukt niet. Er komt steeds meer, en ik roep de verpleegster. Als ik het aan haar vertel, en ze kijkt even is het idd vruchwater, dat is wel erg snel, Ik maak me zorgen om ons kindje, ik wil niet dat nu nu al komt te overlijden, ik vraag aan haar of mijn lichaam nog wel nieuw vruchtwater aanmaakt, maar dat is waarschijnlijk niet het geval, als ik dat hoor biggelen de tranen weer over mijn wangen.
het is weer afwachten..... Na ongeveer een half uur begin ik krampen in mijn buik te voelen, eerst kleine krampen, maar die worden al snel heftiger. Ik herken deze pijn niet, want bij Stef had ik rugween, maar het is me wel al snel duidelijk dat dit weeen zijn.

Ik krijg een zetpil tegen de misseijkheid die op komt spelen. Al snel daarna is de pijn niet meer te harden. Ik mag een pijnstiller want het is allemmaal al erg genoeg. Ik krijg een morifine prik in mijn bovenbeen, en na nog een paar flinke weeen is de pijn opeens over. 3 verpleegkundigen blijven bij me zitten, wachten op de volgende wee, maar er komt niks meer. de pijn is helemaal weg en ik word een beetje suf. Uiteindelijk gaan de verpleegkundige ook weer weg want er komt niets meer. Ik doezel een beetje weg, en dan opeens heb ik een heel raar gevoel in mijn buik, en dan is dat ook over en gebeurd er helmaal niks meer.. Om 13.30 krijg ik de tweede serie pillen ingebracht en dan lijkt de verpleegkundige iets te voelen wat misschien al het kindje kan zijn. Dit kan dus de oorzaak zijn dat de weeen helemaal over zijn. Ze haalt de gyneacoloog er bij. Ik moet op een verlosbed gaan liggen en met allmehand apparatuur gaat ze kijken. idd. het kindje is al geboren en licht al in de vagina. Om 13.55 wordt ons mannetje levenloos geboren.

Ze nemen hem mee naar de onderzoekskamer. Ze bekjken hem en de gyneacoloog komt ons vertellen hoe hij er uit ziet. Omdat ik al zeker weet dat ik hem wil zien, spreken we af wat ze hem naast me leggen en als Jeoren er aan toe is, dat hij gaat kijken. Hij ligt in een mooi bakje met doekjes. Omdat zijn huidje heel teer is ligt hij op plastic. Hij is in de vliezen geboren samen met de placenta. Als ik hem voor het eerst zie, zie ik een heel mooi klein jongetje. Helemaal compleet. Alles zit er op en er aan. Er zijn helemaal geen afwijkingen te zien, hij is zo mooi! Als we goed naar hem kijken zien we dat zijn oren te laag zitten, en ze denken dat hij een schisis heeft. Maar verder is er niets te zien. Zijn handjes en voetjes zijn heel mooi, en daar zitten zelfs al nageltjes aan! Hij heeft geen verkrampte handjes of klompvoetjes, maar dat schijnt pas later in de zwangerschap te gebeuren. Hij voelt heel koud aan en zijn hoofdje is heel slap. Wat is hij mooi!

We hebben nog geen naam voor hem. Maar als we een naam tegenkomen dan geven we hem die! Ook besluiten we hem te laten cremeren. Dit wordt verzorgd door het ziekenhuis. Hij wordt dan ook uitgesrtooid op een speciaal veldje voor te vroeg geboren babytjes. Dat is fijn want dan hebben een altijd een plekje om naar toe te gaan.
Ook Jeroen besluit al snel te kijken en wat is hij mooi! Uren kijken, voelen, raken we hem aan. Huilen kan ik niet. Ik weet niet waarom, want ik ben heel verdrietig, maar ik ben ook heel erg trots, net zo trots als elke moeder die bevalt. Want het is onze prachtige zoon. We maken foto's van hem, genieten van hem, en uiteindelijk is het dan toch tijd om naar huis te gaan. Afscheid nemen van ons kleine manntje, en dat terwijl we hem nog maar net hebben leren kennen.

Na nog heel lang naar hem gekeken te hebben, na duizend keer tegen hem gezegd hebben dat we hem nooit zullen vergeten, moeten we echt gaan. afscheid nemen is verschrikkeljk, vooral als je weet dat je hem nooit meer zult zien....

Hoe kun je naar huis gaan als je net bent bevallen van een kindje, terwijl je met lege handen naar huis gaat???

Thuis ga ik op de bank liggen. Van die bank ben ik niet meer afgeweest, Alleen om naar bed te gaan.
Midden in de nacht wordt ik wakker. Ik moet zo huilen. 'wat hebben we in godsnaam gedaan??' ik kan niet meer stoppen met huilen. Is dit wel goed geweest? Helaas zullen we nooit antwoord krijgen op deze vraag.

De dagen weken en maanden daarna zijn moeiljk.

ze gaan met ups en downs. We moeten verder. Stef heeft zijn papa en mama ook nodig, maar het is echt niet altijd even makkelijk.

2 dagen na de geboorte van ons mannetje hebben we een naam voor hem. Hij krijgt van ons de naam SEM, een stoere naam voor ons mannetje waar we zo veel van houden.


*********************************************************************************************************
foto`s

foto van Sem†
plekje van Sem†
Stef bij Sem†
plekje van Sem† 2
beeldje van sem†
Vaarwel kleine man

Het had niet zo mogen zijn
Je was nog zo klein
Nooit zal het nooit meer het zelfde zijn
Het doet nog zoveel pijn

Groetjes van pappa

************************************************************************************
gedichtje van mamma

Lieve Sem,

Er groeide in mijn buik een heel groot wonder,
Wat waren we gelukkig en wat was het weer bijzonder!
Maar ons geluk kwamen ze snel verstoren
Want we kregen heel slecht nieuws te horen
Je kon niet langer meer bij ons zijn
Wat deed dit bericht ons ontzettend veel pijn

24 januari 2005 kwam jij in ons leven
helaas maar zo kort, het was maar heel even
10 vingertjes, 10 teentjes, alles zat er op en er aan
een prachtig kindje, heel erg klein, waarom mocht jouw leven niet langer bestaan?
Duizend vragen maar geen antwoord
Alleen maar het grote verdiet
De keuze, die oneerlijke keuze
Waarom jij, of eigenlijk, waarom jij niet?

Lieve Sem, ik mis je zo,

Heel veel liefs van je mama.



****************************************************************************



17 juli:


De dag dat jij het eerste levenslicht zou zien,
De dag dat we jouw in onze armen wilden sluiten,
De dag dat jij voor het eerst zou ademen,
De dag dat jij je oogjes zou openen, misschien?

Vanaf deze dag zou jij bij ons komen,
Vanaf deze dag zou je spelen met je broer
Vanaf deze dag zouden we met z'n viertjes zijn
Vanaf deze dag ………. We kunnen het alleen nog maar dromen.

Maar vanaf deze dag kun je niet bij ons zijn,
We sluiten je niet in onze armen,
Je mocht niet bij ons blijven
En dit doet ons nog elke dag ontzettend veel pijn.

Lieve Sem* Ook al mogen wij jouw niet onze armen sluiten,
In gedachten zullen we altijd bij jouw zijn…

Heel veel liefs, papa, mama en Stef.