Beijing:
China strekt zich uit over een vijfde deel van het Aziatische continent. Met een oppervlakte van 9.600.000 km² is het land ongeveer 130 maal zo groot als Nederland en België. Het is in grootte het derde land ter wereld, na Rusland en Canada. De afstand van oost naar west bedraagt meer dan 5000 km, die van noord naar zuid meer dan 5500 km. Over een lengte van 28.000 km. heeft China een landgrens met Noord-Korea, Rusland, Kazachstan, Kirgizië, Tadzjikistan, de Volksrepubliek Mongolië, Afghanistan, Pakistan, India, Nepal, Bhutan, Birma, Laos en Vietnam. China's kustlijn grenst, van noord naar zuid over een afstand van 18.000 km., aan de Bo Hai (Po Hai), de Huang Hai (Gele Zee), de Dong Hai (Oost-Chinese Zee) en de Nan Hai (Zuid-Chinese Zee). Al deze watergebieden zijn randzeeën van de Grote of Stille Oceaan. In de Zuid-Chinese Zee liggen de eilanden Hainan, Dong Sha, Xi Sha en Nan Sha, die samen een provincie vormen. Het eiland Taiwan behoorde oorspronkelijk ook tot China: in 1949 scheidde het zich van het vasteland af en werd onafhankelijk.
Het Chinese landschap kan in vijf gebieden worden verdeeld:
Laagvlakte in het noordoosten en langs de oostkust
Uitgestrekte lössplateau in het midden van China
Regenrijk en heuvelachtig gebied in het zuidoosten
Bergachting hoogland van Tibet en Qinghai
Het Mandarijn-Chinees, gebaseerd op het Beijing-dialect, dat zich als 'nationale taal' opwerpt, het Kantonees van zuidelijk China (inclusief Hong Kong), het Wu van Shanghai, en de talen van de 'nationale minderheden'
Het is een reusachtig land met grote klimaatverschillen.
Het noordoostelijk deel en centraal China kent een landklimaat met hete zomers en koude winters. Het zuiden kent een tropisch klimaat met in de zomer een regenseizoen.
Het hoogland van Tibet kent een bergklimaat met strenge winters en matig warme zomers.
Na de dood van Mao in 1976 werd een geboortebeperkingscampagne gestart, die erop was gericht het de ouders zo moeilijk mogelijk te maken meer dan één kind te nemen. Ongebreidelde groei zou immers op den duur rampzalige gevolgen hebben, vooral door de enorme voedselproblemen die dit zou opleveren. In de huwelijkswet vanaf 1980 moest het bruidspaar beloven geboortebeperking toe te passen, dat wil zeggen slechts één kind te krijgen. Deze geboortebeperkingscampagne worden ondersteund door een systeem van bonussen en straffen. Wanneer ouders erin toestemmen slechts één kind te nemen, krijgen zij flinke beloningen; hun inkomen wordt met 5 procent verhoogd., zij worden op de prioriteitenlijst gezet voor een grotere en nieuwe woning of flat en hun kind krijgt gratis de beste medische behandeling en prioriteit voor een plaats in een créche en op de lagere school. Wanneer ouders toch een tweede kind nemen, moeten zij alle ontvangen contante beloningen terugbetalen. Zij verliezen, evenals hun eerste kind, alle voorrechten en moeten een kleinere woning betrekken. Wanneer zij een derde kind nemen, krijgen beide 5 procent salarisverlaging tot hun kind 14 jaar is. Bovendien moeten de ouders alle ziektekosten zelf betalen; de vrouw krijgt geen zwangerschapsverlof en moet in de niet gewerkte tijd voor haar eigen onderhoud zorgen; het kind wordt overal op de laagste plaats gezet. In steden worden de regels van het geboortebeperkingscampagne redelijk goed opgevolgd. Dit houdt verband met de strenge controle en de vaak krappe behuizing. Voor de mensen op het platteland blijft een zoon – te midden van alle armoede – soms toch hun grootste schat. Ook tegenwoordig gebeurt het nog dat wanneer er een dochter wordt geboren, het kind niet wordt aangemeld bij het bevolkingsregister, waardoor het meisje automatisch een illegaal bestaan leidt. Ze heeft dan geen recht op onderwijs. Hierdoor worden vaak meisjes te vondeling gelegd of zelfs gedood.
De geboortecijfers uit 1999 worden waarschijnlijk mede hierdoor geflatteerd, In dat jaar werden er gemiddeld 100 meisjes geboren tegenover 115 jongetjes. Uit diezelfde gegevens blijkt dat een Chinese vrouw gemiddeld 1.8 kinderen krijgt nog steeds het laagste vruchtbaarheidscijfer uit de Chinese geschiedenis. China telt inmiddels ruim 1.2 miljard inwoners.
Geschiedenis / Hardnekkige mythe / Info voor toeristen / Fototentoonstelling te huur / Links /
China's beroemdste bouwwerk is ongetwijfeld de Grote Muur. Deze loopt van de zee, bij Shanhaiguan in de oostelijke provincie Hebei, tot aan Jiayuguan in Gobiwoestijn, in de westelijke provincie Gansu. Net als Rome is de Muur niet op één dag gebouwd. De oudste muur dateert van de 7e eeuw v.Chr., in de periode die bekend staat als de 'Lente en Herfst Periode'. De laatste hand aan de muur werd gelegd rond 1500, ten tijde van de Ming-dynastie.
Hoe lang de Muur is, is niet precies vast te stellen. In China staat hij bekend als de 'Muur van 10.000 Li'. 1 Li is 500 meter; 5000 kilometer lengte dus. De Muur is echter niet overal een aaneengesloten bouwwerk. Overal in noord-China zijn fragmenten in het landschap te vinden.
De Muur werd gebouwd om de diverse Chinese staten te beschermen tegen invallen van nomadische ruitervolkeren uit het noorden. De Xiongnu, buiten China (en in de Disneyfilm Mulan) beter bekend als de Hunnen, vormden een bedreiging voor de Chinese staten sinds de 3e eeuw voor Chr. Het was China's Eerste Keizer , Qin Shi Huangdi, die rond 221 v.Chr. opdracht gaf de diverse gedeelten Muur met elkaar te verbinden om zijn nieuw gevormde rijk beter te kunnen beschermen. Er werd tien jaar aan de Muur gewerkt. Honderdduizenden jonge mannen werden gedwongen aan de constructie mee te werken. Sommigen schattingen zeggen dat wel 1 miljoen mannen zijn gestorven. Honderd jaar later, tijdens de Han-dynastie, waren de Hunnen nog altijd niet verslagen. Keizer Wu Di liet de Muur rond dan ook opnieuw uitbouwen, richting westen. Nu was de Muur zo'n 2000 li, ofwel 1000 kilometer lang. Tijdens de volgende dynstieeen werd de Muur telkens herbouwd en gerepareerd, want nog altijd meldden zich 'barbaren' aan de noordgrenzen.
Verloop van de Muur: de zwarte stippellijn geeft de Qin-muren aan, de rode lijnen de Muren, die tijdens de Ming-dynastie zijn gebouwd. (kaart afkomstig van Chinavista.com )
Tijdens de Ming-dynastie (1368-1644) vonden de laatste grote uitbreidingen plaats. Bovendien werd de Muur niet meer opgetrokken uit gestampte aarde, maar uit bakstenen. Op vaste afstanden in de Muur werden wachttorens gebouwd, meer dan 1300 stuks in totaal. Even buiten de Muur werden tevens vuurbaken-torens geplaatst. Soldaten die hier de wacht hielden zagen een vijand het eerst. Afhankelijk van de omvang van het vijandelijk leger werden vuren gestookt: één vuur voor honderd soldaten, twee vuren voor meer dan 500, drie vuren voor meer dan duizend, vier vuren voor meer dan 5000 en vijf vuren voor meer dan 10.000 vijandelijke manschappen. Na de uitvinding van het buskruit werden ook kanonschoten ter waarschuwing afgevuurd.
De gemiddelde afmetingen van de Muur zijn: een hoogte van 7-8 meter, een dikte van 6,5 meter aan de basis en meer dan 5 meter bovenop.
De Muur voor toeristen
De grote poorten aan de oost- en westzijde die gelden als officieel begin- en eindpunt, dateren beide uit de Ming-dynastie en zijn belangrijke bezienswaardigheden. De Muur is op diverse plaatsen gerestaureerd. De meeste toeristen bezoeken de Muur vanuit Beijing.
Vanuit Beijing zijn op vier plaatsen (merendeels) gerestaureerde stukken Muur te bezichtigen.
De meeste mensen gaan naar Badaling , 65 km. ten noordwesten van Beijing. Dit is in 1957 gerestaureerd. Tien tegen één dat regeringsleiders op bezoek in China op dit gedeelte worden gefotografeerd. De sectie bij Badaling stamt uit de 14e eeuw, dus uit de Ming-dynastie; deze bevat ook wachttorens.
Sinds 1988 is ook het gedeelte bij Mutianyu te bezichtigen, op 70 km. ten noordoosten van de hoofdstad. Dit gedeelte stamt uit de 6e eeuw, en is ten tijde van de Ming gerestaureerd. Het is hier rustiger dan bij Badaling en er is een kabelbaan aanwezig.
Het gedeelte bij Simatai is sinds 1989 opengesteld voor publiek (op 130 km ten noordoosten van Beijing). Ook dit is een gedeelte uit de 6e eeuw, met versterkingen uit 1368 en 1567. Hier zijn ook dubbele muren te zien, gebouwd om de vijand te misleiden. Wie goed kijkt vindt stenen met inscripties van bouwarbeiders. Simatai is steiler en ruiger dan de eerder genoemde gedeelten, maar heeft ook een kabelbaan.
Jinshanling bevat delen muur uit de 6e en 16e eeuw, maar is in de minst gerestaureerde staat van de vier. Bovendien ligt dit prachtig in het landschap. Jinshanling ligt op 150 km afstand van Beijing.
Mythe
Tot slot nog een belangrijke opmerking over de Grote Muur: helaas te pas en te onpas duikt de mythe op dat de Grote Muur het enige door mensen vervaardigde bouwwerk is, dat is te zien is vanuit de ruimte dan wel vanaf de maan. Dit is absoluut onjuist. De Muur is dan wel lang, maar lang niet breed genoeg om zichtbaar te zijn. Meer hierover op de site van de Statistical Assesment Service .
Foto-tentoonstelling
Bij de Vereniging Nederland-China , is een fototentoonstelling over de Grote Muur te huur. Het betreft 50 foto's, begin jaren negentig gemaakt door de fotograaf Weng Yi (geb. 1934). Een voorproefje is te zien op de VNC website .
Informatie over de gedeelten Muur bij Badaling, Simatai, Jinshanling en Mutianyu is te vinden op de prima site van Beijingtrip.com
Ook Discovery Channel , dat regelmatig de aflevering Secrets of the Great Wall uitzendt, heeft een pagina over DE Muur. Met videofilmpje.
De Verboden Stad was de plaats van waaruit de Chinese keizers van de Ming- en de Qing-dynastie hun rijk bestuurden. De Ming-dynastie duurde van 1368-1644, de Qing van 1644 tot 1911. De stad werd gebouwd en voltooid onder de Yongle-keizer, in 1422. Deze keizer maakte van Beijing weer de hoofdstad. Onder de Mongoolse Yuan-dynastie (1279-1368) was Beijing voor het eerst de Chinese hoofdstad geweest, onder de naam Dadu. Na de val van de Yuan-dynastie lag Beijing in puin. De Yongle keizer pakte de wederopbouw groots aan. Hij liet verschillende paleizen bouwen en zo verrees de Purperen Verboden Stad, zoals de volledige Chinese naam luidt. De kleur purper wordt vaak in verband gebracht met de keizer. In de volksmond wordt het paleiscomplex nu aangeduid als Gugong (keizerlijk Paleis). De meeste gebouwen die nu te zien zijn dateren uit de 18e eeuw.
Het complex meet 750 bij 960 meter. Om de stad heen ligt een brede, diepe gracht en bovendien staat er een muur om heen van tien meter hoog. In elke muur bevindt zich een poort. Hedendaagse bezoekers komen door de zuidelijke poort binnen, vanaf het Tiananmen-plein. Vanaf deze poort las vroeger de keizer de nieuwe kalender voor en inspecteerde hij de troepen. De belangrijkste gebouwen en zalen staan langs de zuid-noordas. Wie Bertolucci's film The Last Emperor heeft gezien kent ze. Grootse gebouwen met er tussenin even grootse pleinen. Ze waren dan ook aangelegd om bezoekers te imponeren. Opvallend is de symmetrie en de harmonie in bouwstijl en aanleg. Ook vroegere keizerlijke steden moeten er zo hebben uitgezien, zoals de stad Chang'an, de hoofdstad tijdens de Tang-dynastie. In het zuidelijke gedeelte werden keizerlijke ceremonien uitgevoerd en ook paleisexamens afgenomen.
De keizer en zijn enorme hofhouding woonde in het noordelijke gedeelte. Zo waren er de concubines, de paleiswachten en de eunuchen. De eunuchen waren gecastreerde paleisbedienden. Al met al woonden er enkele duizenden mensen in de Verboden Stad. Om de stad heen lag de Keizerlijke Stad. Ook deze was verboden gebied voor buitenstaanders. In de Keizerlijke Stad bevonden zich onder meer de bakkerij, het naaiatelier, de wapenzaal, de stallen en een drukkerij. Op die manier was de keizer en zijn gevolg geheel zelfvoorzienend.
Het leven in de Verboden Stad was benauwend. Het was niet alleen voor buitenstanders verboden zich in de stad te begeven, ook de keizer en zijn gevolg kwamen de stad vrijwel niet uit. Wie concubine werd of eunuch, werd dat op zeer jonge leeftijd. Maar weinigen bereikten een interessante positie aan het hof. Zij moesten hun verdere leven echter wel binnen die vier muren slijten. De keizers van de Qing-dynastie vonden wel een manier om aan de monotonie te ontkomen. Zij lieten buiten Beijing paleizen bouwen waar zij zich in de zomermaanden konden terugtrekken. Het Zomerpaleis, tien kilometer ten noorden van Beijing bijvoorbeeld, of de jachtverblijven in Chengde (Jehol).
Links:
Meer informatie over de Verboden Stad is te vinden op de site van het Volksdagblad
Een virtuele rondleiding langs de belangrijkste gebouwen is te vinden op de site van Chinavista.
Diverse detailfoto's uit de Verboden Stad zijn te vinden op deze site.
Een getekende plattegrond van de Verboden Stad staat hier.
Een CD ROM over de Verboden Stad is te bestellen bij Chinasprout
China kent een lange geschiedenis. Wie het land heeft bezocht zal ongetwijfeld te horen hebben gekregen dat het land een '5000 jaar oude geschiedenis' heeft. In feite leefden er al een half miljoen jaar geleden mensen in China, de zogeheten 'Pekingmens'. Ongeveer 5000 jaar geleden ontstonden de eerste landbouwgemeenschappen. 4000 Jaar geleden heeft, bij de Gele Rivier, de eerste Gele Keizer, Huangdi , geleefd. Althans, volgens de legende. Deze Huangdi wordt algemeen beschouwd als de stichter van de Chinese natie. De eerste geschreven teksten, op schildpadschalen en botten, dateren uit de Shang-periode (16e - 11e eeuw v.Chr.. Pas in die tijd begint dus pas de Chinese historie officieel.
De hertog van Zhou slaagde erin in 1050 v.Chr. de Shang te verslaan en geheel Noord-China te veroveren. De Zhou-heersers regeerden hun rijk via vazallen, die autonoom waren in hun eigen gebied. Die gingen echter onderling verbintenissen aan, en vanaf de 8e eeuw ging het bergafwaarts met het centrale gezag van de Zhou. De periode 403-221 v.Chr wordt veelzeggend de periode van de Strijdende Staten genoemd. Uiteindelijk streden zeven staten om de macht. Een ervan, de staat Qin, bleek uiteindelijk de sterkste. In de derde eeuw slokte Qin de zes anderen een voor een op, 'zoals een zijderups moerbeibladeren verslindt' - in de woorden van de beroemde historiograaf Sima Qian (145-86 v.Chr.).
Qin Shi Huangdi
Degene die deze unificatie tot stand bracht was koning Chen die in 246 als jongetje op de troon was gezet. Hij besloot zijn veroveringen te bekronen door zichzelf in het jaar 221 v.Chr. een nieuwe titel te geven: Qin Shi Huangdi . 'Shi' betekent 'eerste', en 'Huangdi' was de titel die eerdere (mythologische) keizers hadden gebruikt.
Dat Qin Shi Huangdi erin slaagde zovele rijken te verslaan was te danken aan hervormingen die al een eeuw eerder in de staat Qin waren doorgevoerd. De hoogste ambtenaar in die tijd, Shang Yang, had ervoor gezorgd dat het gehele grondgebied van Qin onder direct centraal gezag kwam te staan. Hij deelde het gebied in in districten die onder leiding van een door de centrale regering benoemde militaire gouverneurs stonden. De hoofdstad was sinds 350 gevestigd in Xianyang (een paar kilometer buiten het huidge Xi'an). 120.000 rijke en machtige families uit het hele rijk werden gedwongen hierheen te verhuizen.
Qin Shi Huangdi zette die centralisatie ook door in zijn nieuwe rijk, dat overigens door nog meer veroveringen in zuidelijke richting nog groter was geworden. Onder leiding van zijn voornaamste adviseur, Li Si, werden allerlei maatregelen genomen om de macht van de keizer te versterken: hij stelde één belastingsysteem in, standaardiseerde maten, gewichten en het muntstelsel, legde een wegenstelsel aan met vastgestelde maten: de hoofdwegen moesten 50 voet breed zijn en na elke 30 voet werd een boom aangeplant. Ook voerde hij een standaard Chinees schrift in. Qua vorm en stijl is het schrift sindsdien vrijwel niet veranderd en het zorgde ervoor dat sprekers van de verschillende dialecten toch met elkaar konden communiceren.
Boekverbranding
Qin Shi Huangdi was een man van radicale daden. Zo wilde hij absoluut breken met het verleden. Alle herinneringen aan oude vorstendommen en de manier van denken in die tijd moesten worden vergeten. Zo kwam het in het jaar 213 tot een grootscheepse boekverbranding. Alle boeken, behalve 'nuttige' (over geneeskunde, landbouw, waarzeggerij en de kronieken van de Qin) belandden op de brandstapel. 'De geleerden gebruiken hun geleerdheid alleen maar om onze heerschappij te bestrijden', aldus Li Si.
Zoals vaker het geval bij alleenheersers, vertoonde Qin Shi Huangdi paranoide trekken. Hij beschikte over een netwerk van spionnen en hield zijn eigen verblijfplaats zovel mogelijk geheim. Overigens niet geheel zonder grond: er waren drie moordaanslagen op hem gepleegd. Dit versterkte zijn angst om te sterven. Onder invloed van Taoistisch raadgevers liet hij diverse expedities uitrusten om een 'levenselixer' op de 'eilanden van de onsterfelijken' te zoeken. Zonder resultaat en de keizer stierf dan ook zoals een gewone sterveling, in 210 v. Chr. Dat gebeurde tijdens een inspectiereis en zijn lichaam moest, om de lijklucht te verhullen, in een kar vol dode vissen naar de hoofdstad worden vervoerd. De 'tweede keizer' was een van Qin Shi Huangdi's jonge zoons. Hij bleek niet in staat het rijk voort te zetten en zo kwam er al in 206 een einde aan de Qin.
De bevolking was er niet rouwig om. Ze haddan hun buik vol van de verplichte veldtochten in verafgelegen streken en de zware corvee-werkzaamheden. Ze waren immers massaal ingezet bij de bouw van paleizen, aanleg van wegen en kanalen, de verbetering van de Grote Muur en niet te vergeten het grafcomplex voor de Eerste Keizer zelf.
Met de aanleg van een grafcomplex werd al bij de troonsbestijging van de jonge koning in 246 begonnen. Nadat hij zichzelf had uitgeroepen tot Eerste Keizer, pakte hij de zaken groots aan. 700.000 Dwangarbeiders werkten aan een onderaardse grafkamer, vol modellen van paleizen, gebouwen en allerhande gebruiksvoorwerpen en kostbare stenen. De kamer werd afgedekt en bovenop werd een kunstmatige heuvel aangelegd. Volgens geschiedschrijver Sima Qian werden de kinderloze concubines van de keizer mee in het graf begraven, evenals de handwerkslieden die aan het complex hadden meegewerkt. Oorspronkelijk was het complex twee vierkante kilometer groot. Nu is slechts de heuvel zichtbaar. Wat zich precies in de grafkamer bevindt weet niemand. De heuvel is (helaas) nog niet uitgegraven en dat geldt ook voor het 'Dodenwachters Paleis', waarvan in 1977 delen zijn gevonden (zie ook het artikel in de Far Eastern Review .
Wat niemand tot het jaar 1974 ook maar kon vermoeden, is dat op anderhalve kilometer afstand van de grafheuvel nog een archeologische schat verborgen lag. In dat jaar was een boer bezig een waterput te slaan toen hij stuitte op enkele terracotta beelden. Verdere opgravingen wezen uit dat het hier ging om een belangrijk deel van het grafcomplex van de Eerste Keizer. Verdeeld over vier kuilen is hier een terracotta leger gevonden, met beelden van krijgers, paarden en strijdwagens. Kuil 1 is met zijn 210 bij 60 meter de grootste en bevat meer dan 3000 infanteristen en zes strijdwagens.In kuil 2 zijn 1400 beelden aangetroffen en in kuil 3 staan 68 beelden van hogere officieren en generaals. Kuil 4 is leeg.
Probeer eens een online cursus Chinees
Dit document is voor het laatst gewijzigd op:
