Hechting

Adoptie is in zoverre al anders dan het krijgen van een eigen biologisch kindje doordat onze
band met ons toekomstige adoptie kindje nog zal moeten gaan groeien.
Hierbij is "hechting" een belangrijk moment van de adoptie. Daarom willen we jullie eerst iets
over hechting vertellen. Aan jullie de vraag of jullie dit goed zouden willen doorlezen, het is
erg belangrijk voor ons toekomstige kindje. .

Ons toekomstig kind heeft waarschijnlijk een periode achter de rug van wisselende contacten.
contacten. Eerst was ze bij haar ouders daarna is ze in een weeshuis of pleeggezin terechtgekomen
met veelal wisselende verzorgsters. Tot slot komen wij haar uit een voor haar vertrouwde omgeving weghalen. Ons kind zal straks niet weten wat haar allemaal overkomt.

Hoe kunnen jullie ons kindje helpen dat wij haar ouders zijn? Door minimaal 3 maanden wat afstand te houden. Neem ons kind niet op schoot (ook niet als ze zelf naar je toekomt). Geef haar niets! Mocht je een kadootje willen geven geef dit dan aan ons.

Kortom: kijken mag, maar aankomen (nog) niet! Je kunt ons straks helpen door ons kind te leren dat wij vanaf het moment van thuiskomst haar ouders zullen zijn. Wat moet groeien tussen ons is een band. Het is belangrijk dat wij de eerste periode ons kindje verzorgen, knuffelen, eten geven, troosten en naar bed brengen, anders weet ons kindje nog niet aan wie het zich moet gaan hechten.

Dit lijkt een onnatuurlijke situatie, maar anders dan bij een biologisch eigen kindje zal ons kindje nog moeten leren wie de ouders zijn. Zowel wij als ons kind zal het waarschijnlijk fijner vinden als het direct ook bij jullie op schoot mag gaan zitten.
Hierop wachten we tenslotte allemaal al zo lang. Toch willen wij ons houden aan de dringende adviezen van specialisten op dit gebied. Het zal ons kind een vaste en vooral veilige basis geven voor de toekomst. Zo leert ons kindje om echt bij ons te gaan horen en dat wij er altijd voor haar zullen zijn. Vanuit deze veiligheid kan ze de rest van de wereld gaan verkennen en contacten aangaan met anderen. Als kinderen niet leren een vertrouwensband aan te gaan kan dat negatieve gevolgen hebben voor later. Langzaam maar zeker zal ons kind merken: "oh, van die mevrouw en meneer moet ik het dus hebben, dit zijn mijn (nieuwe) papa en mamma, die horen bij mij en ik bij hen.

Dit alles heeft betrekking op het begrip "hechting", die bij ouders met biologische eigen kinderen automatisch tot stand komt en waar bij adoptie ouders zoals wij een al behoorlijke achterstand hebben die moet worden ingelopen. Wij missen al een behoorlijke periode van ons toekomstige kind. Hechten is een moeizaam proces voor een kindje. In feite moet het leren op een kunstmatige manier eenkennig te worden,iets wat een kind dat in een veilig gezin wordt geboren van nature al meekrijgt.
Ons kindje heeft waarschijnlijk al veel meegemaakt. Het is namelijk afgestaan door haar biologische oudere wat behoorlijk onnatuurlijk is, daarna is ze verzorgd in een weeshuis door veel wisselende verzorgsters waarvan echt hechten niet kan, ze maar ook wij mogen al blij zijn als er voor elk weeshuiskindje aandacht is en dat het getroost wordt. Niet alleen voor ons maar zeker ook voor ons kindje zal de wereld behoorlijk op zijn kop staan, ze zal niet goed begrijpen wat hem of haar overkomt. Ze is uit het voor haar "veilige" wereldje weggehaald.
We beseffen dat dit geen gemakkelijk verzoek is, maar wij rekenen op jullie hulp. Als er nog vragen zijn over het hechten van adoptie kinderen of andere vragen over de adoptie procedure die voor vele nieuw is, stel ze dan gerust wij geven graag antwoord.

PS.wij schrijven voor het gemak over haar en zij, maar het kan net zo goed een hij (tje) worden.
Hieronder nog wat meer informatie omtrent de hechting.

Vanuit deze basis kan het een sterk 'ik' ontwikkelen. Veilig gehechte kinderen ontwikkelen zich beter dan onveilig gehechte kinderen, ze durven de wereld te gaan verkennen, kunnen prettig met leeftijdsgenootjes en volwassenen omgaan en durven hun emoties en angsten te tonen in situaties waarin ze zich onveilig voelen. Veilig gehechte kinderen ontwikkelen eerder een positief zelfbeeld. Ook voor verdere relaties in het leven is een veilige hechting van groot belang. Wanneer je als kind ervaren hebt dat je op anderen kunt vertrouwen en daardoor zelfvertrouwen hebt kunnen opbouwen, zul je op latere leeftijd gemakkelijker prettige, langdurige relaties kunnen aangaan.

Onveilige hechting
Onveilige hechting ontstaat wanneer het kind niet altijd van zijn verzorgers op aan kan. Te weinig aandacht en zorg in de vroege kinderjaren kunnen de basisveiligheid en het basisvertrouwen van het kind in de weg staan; het zal zich niet veilig kunnen voelen en minder vertrouwen in verzorgers krijgen en zich minder of angstig gaan hechten.

Een onveilige hechting kan op verschillende manieren tot uiting komen:

Klampgedrag: sommige kinderen voelen zich zo onveilig dat ze hun ouders of verzorgers niet durven loslaten uit angst deze te verliezen; ze vertrouwen er niet op dat de ouder weer terug zal komen. Ze maken geen contact met andere kinderen of volwassenen en klampen zich soms letterlijk vast aan ouder of verzorger en lopen deze de hele dag achterna.

Allemansvriendje: andere kinderen gaan alleen maar oppervlakkige contacten aan omdat ze zich onveilig voelen. Ze maken wel gemakkelijk contact met iedereen, maar maken daarin geen onderscheid tussen buurvrouw of ouders; ze kunnen geen intieme relaties aangaan. Deze kinderen durven geen nabijheid te zoeken, zijn niet gewend om getroost of aangehaald te worden en zullen dit ook steeds proberen te vermijden. Ze durven hun gevoel niet te laten zien en sluiten zich hiervoor af door hard te zijn voor zichzelf en hun omgeving. Deze kinderen lijken heel zelfstandig, maar dit is schijnzelfstandigheid gebaseerd op angst.

Veel adoptiekinderen hebben in de eerste maanden of jaren van hun leven te maken gehad met veel verschillende verzorgers, die allemaal andere eisen aan hun stelden of met een onvoorspelbare verzorger die de ene keer wél aanwezig was en aandacht voor het kind had en de andere keer niet. Adoptiekinderen hebben daardoor vaak al meerdere keren geprobeerd zich te hechten aan verzorgers, maar voelden zich steeds weer in de steek gelaten. Eerst door de biologische moeder die niet voor het kind kon zorgen, daarna door verschillende verzorgers in een weeshuis en soms ook nog door een pleegmoeder bij wie het tijdelijk geplaatst werd toen een adoptie geregeld ging worden. Wanneer een kind geen kans heeft gehad om zich goed te hechten aan de verzorger, is het voor het kind heel moeilijk om zich wél goed te gaan hechten aan adoptieouders. De adoptieouders zien er voor het kind vreemd uit, ruiken vreemd, praten raar en doen alles anders dan het kind het gewend was. Vaak wist het kind in het weeshuis op welke manier ze kon krijgen wat ze nodig had (vechten om aandacht/eten/etc.: 'overlevingsgedrag'), terwijl dit gedrag bij adoptieouders ineens niet meer nodig is en niet geaccepteerd wordt. Sommige kinderen zijn niets gewend en voor hen is alles wat er gebeurt na de adoptie nieuw, vreemd en beangstigend. Dit betekent niet dat alle adoptiekinderen onveilig gehecht zijn. Wél is het zo dat voor de meesten geldt dat vanwege hun achtergrond de hechting niet optimaal heeft kunnen verlopen.

Adoptiekinderen die wél veilig gehecht zijn geweest aan hun biologische moeder of aan een verzorger/pleegouder in het land van herkomst, zullen een rouwperiode doormaken in de eerste periode na de overdracht. Dit is een heel logische en gezonde reactie op het verlies dat ze meegemaakt hebben. Ook deze kinderen moeten zich na de adoptie opnieuw gaan hechten, namelijk aan de adoptieouders, maar voor hen zal dat gemakkelijker zijn dan voor de kinderen die zich in het verleden nooit goed hebben kunnen hechten.

Om de hechting goed op gang te brengen zijn een aantal aandachtspunten voor de eerste periode na thuiskomst van belang.

Aandachtspunten na thuiskomst

Uit dit alles blijkt dat adoptiekind en adoptieouders vanaf het moment van overdracht voor een grote taak staan, namelijk het veilig gaan hechten van het kind aan de adoptieouders. Dit is een proces dat veel tijd kost en waarbij adoptieouders én anderen in de omgeving van het kind heel veel kunnen betekenen.
Heel concreet betekent dit dat het in de eerste periode na thuiskomst van groot belang is dat de omgeving van adoptieouders en adoptiekind rekening houdt met het volgende:

• De eerste periode na thuiskomst uit het herkomstland van het kind moet een periode zijn van rust, waarin zowel de ouders als het kind kunnen wennen aan de nieuwe situatie. Het kind moet leren onderscheid te maken tussen wie de ouders zijn en wie de buren, familie, vrienden. Daarom is het belangrijk in de eerste periode geen of weinig bezoek te ontvangen.
• De adoptieouders moeten laten zien dat zij er voortdurend zijn voor het kind, dat zij degenen zijn waarop het kind altijd kan rekenen, dat zij te vertrouwen zijn en dat het kind zich bij hen veilig mag gaan voelen. Dit is alleen mogelijk door het kind in de eerste periode volledig zelf te verzorgen, alle aandacht en liefde te geven, te troosten, etc. Het is daarom in deze eerste periode beter als anderen het kind niet oppakken, op schoot nemen, eten of iets anders geven (eventuele cadeautjes kunnen via de adoptieouders aan het kind gegeven worden).
• Anderen moeten dus enige fysieke afstand houden tot het kind. Relaties met anderen dan de ouders moeten rustig aan opgebouwd worden. Dit komt vanzelf nadat eerst een goed begin is gemaakt met het opbouwen van een band met de ouders.
• Hoe lang dit alles nodig is, is natuurlijk van te voren niet te zeggen;

Hoewel deze 'regels' natuurlijk niet leuk zijn voor familie en vrienden, zijn ze erg belangrijk voor de toekomst van ons kind.
We hopen dus dat iedereen zich daar zo veel mogelijk aan zal houden. En na de eerste maanden kan het héél langzamerhand wat losser...

Dit document is voor het laatst gewijzigd op: